Een wekker gaat af maar niet heus

Mevrouw de Jong drinkt weer bier. Dat is meestal een goed teken. Drinkt ze geen bier, dan is er meestal iets aan de hand.

Vijf jaar geleden, in december 2005, kreeg mevrouw de Jong last van hartritmestoornissen. Na vijf weken ziekenhuisopname kreeg ze een icd, een implanteerbare cardioverter-defibrillator, ook wel een inwendige defilbrillator genoemd.

Dit apparaatje, ter grootte van een flinke kiezelsteen, dat zo’n 30.000 euro kost, geeft het hart een hevige elektrische schok als er sprake is van een levensbedreigende hartritmestoornis. Daarnaast werd er in het hart een lead – een elektrode – geplaatst, die de icd continue informeert wat er aan de hand is in het hart.

Het is deze lead die vijf jaar later, nu iets meer dan drie weken geleden, problemen geeft. Iets na half acht gaat de wekker af, tenminste dat denkt mevrouw de Jong. Ze slaat op de wekker, maar het alarmsignaal houdt niet op. Op dat moment realiseert ze zich dat het helemaal niet de wekker is, maar haar icd.

Paniek in de tent zou je denken, maar mevrouw de Jong is nog calm, cool en collected. Totdat een half uur later de icd opnieuw een alarmsignaal afgeeft. Een signaal dat klinkt als een brandweerauto. Een lichte paniek slaat toe.

Mevrouw de Jong realiseert zich dat het de lead is die problemen geeft. Is er een alarmsignaal om de vier uur dan zijn de batterijen op, is er om het half uur een alarmsignaal, dan is het de lead. Ze loopt naar beneden.

Ik sta op het punt om naar mijn werk te gaan, maar nadat mevrouw de Jong vertelt dat de icd een alarmsignaal afgeeft, is daar geen sprake meer van. Na het doorzenden van de icd-gegevens naar het ziekenhuis in Zwolle bellen we naar het ziekenhuis met de vraag wat te doen.

Een arts belt na vijf minuten terug. We moeten direct naar het ziekenhuis komen. Mevrouw de Jong mag niet zelf rijden en moet haar linkerarm zo min mogelijk bewegen.

In het ziekenhuis blijkt bij het doormeten van de icd dat de lead inderdaad niet meer goed functioneert. Om te voorkomen dat de icd per ongeluk een of meerdere schoks geeft, wordt de icd uitgeschakeld.  Mevrouw de Jong wordt uit voorzorg aan de hartbewaking gelegd.

En dan begint het lange wachten. Want dat gebeurt in ziekenhuizen. Wachten tot er iets gebeurt. Wachten op de medicijnen, wachten op de koffie, wachten op het eten en dat dag in, dag uit. Een ziekenhuisopname is meestal en vooral wachten, wachten en nog eens wachten.

Mevrouw de Jong heeft pech. Het operatierooster voor die week zit al propvol. Het wachten is op een uitvaller. Die komt er niet zodat, zodat ze pas een week later op de operatietafel komt te liggen. In het voorgesprek met de cardioloog vertelt deze dat het om een standaardoperatie gaat. “En mocht het helemaal fout gaan, dan staat er een team van 15 man klaar om in te grijpen”, voegt hij er geruststellend aan toe.

De operatie gaat gelukkig goed. De bestaande lead wordt met enige moeite verwijderd. Er wordt een nieuwe lead via de longader in de rechterkamer ingebracht en in de hartwand bevestigd.

Op de plaats waar de oude icd zit, wordt de nieuwe icd geplaatst. De laatste versie, dus een digitale. Dit betekent dat mevrouw de Jong niet om de zoveel maanden meer de gegevens van de icd naar Zwolle hoeft door te seinen. In plaats daarvan staat er nu onder ons bed een zendertje en elke nacht worden de gegevens van de icd naar het ziekenhuis verstuurd. Leve de vooruitgang.

Een dag na de operatie mag mevrouw de Jong naar huis. Daar is ze heel erg blij om, want oost west thuis best.

Nu een week later gaat het goed met mevrouw de Jong. Ze is alleen nog gauw moe en kan niet zoveel. En dat staat mevrouw de Jong niet aan. Geduld hebben is niet haar sterkste kant. Maar wie beter wil worden, moet geduld hebben.