Is dit nou een kroeg of een bejaardensoos? 1

Het is zaterdagnacht rond half drie in Marktzicht. Ik overzie het slagveld na een avondje stappen met het voetbalteam. We hebben onze laatste wedstrijd van het seizoen achter de rug, waarna we traditioneel altijd een hapje zijn gaan eten en dat vervolgens met bier wegspoelen.

Ozzie Otsie, onze vaste supporter, is links van me in gesprek met Marco. Voor me staan Marcel, Robert en Rene. Naast hen op de kruk zit Haiko die op het punt staat om in slaap te vallen. Iets wat hem vaker overkomt. Zijn vriendin heeft hem ooit ’s morgens wel eens slapend aangetroffen in de deuropening.

Maar laat ik beginnen met het begin en dat is de uitwedstrijd tegen DZOH. De laatste wedstrijd van een seizoen. Het is een wedstrijd om des keizers baard, want DZOH is inmiddels kampioen.

Twee weken geleden hebben we nog met 1-0 van DZOH gewonnen, zodat onze tegenstander toch nog even wil laten zien dat het goed kan voetballen. In de eerste helft vallen er twee doelpunten, een voor DZOH en een voor ons.

Een werkelijk schitterende afstandspegel van Rene zoals hij die vroeger wel vaker maakte. Van meter of twintig schiet hij de bal keihard in de linkerbovenhoek van het doel. Even daarvoor heeft Michael de pech dat zijn met effect geschoten bal op de rechterpaal beland. Was die bal erin gegaan, dan had hij het mooiste doelpunt van het seizoen gemaakt.

Na de rust is de scherpte er bij ons en bij DZOH af. Vanwege het warme weer besluiten we slechts een half uur te voetballen.

De tweede helft wordt gedomineerd door Udo. Niet vanwege zijn voetballende capaciteiten, maar meer omdat hij grensrechter is. Iedere gevaarlijke aanval van DZOH wordt resoluut afgevlagd. Ook als het geen buitenspel is.

Als een van de spitsen van DZOH tegen hem zeurt dat hij niet zo vuil moet vlaggen reageert Udo: “Als je nog meer commentaar hebt, roep ik de scheids er wel even bij. En ik vertel het je nu alvast, de volgende keer vlag ik gewoon weer af, want je gezicht staat me helemaal niet aan.”

Terug in Coevorden is het Michael die zijn belofte nakomt en de eerste paar blakers van zijn verloren weddenschap met ons deelt. We praten na over het afgelopen seizoen en komen tot de conclusie dat we als derde te laag zijn geëindigd.

Tegen onze concurrenten hebben we aardig gevoetbald, maar ons manco is dat we tegen de lagere ploegen teveel punten laten liggen. Zo hebben we alleen al tegen de vier onderste ploegen elf punten gemorst. Hadden we die wedstrijden gewonnen, dan waren we kampioen geweest. Ook komen we tot de conclusie dat de weddenschap ons geen goed heeft gedaan. Het heeft ons als ploeg minstens zes doelpunten gescheeld.

Lees het vervolg in deel 2 als we naar Ni-Hao gaan en de sterke verhalen loskomen.

De aanvoerdersband

Het verhaal dat ik nu ga vertellen heeft met voetbal te maken, maar ook met sex. Je bent dus gewaarschuwd. Een ieder die enigszins preuts is aangelegd, zou ik adviseren niet verder te lezen.

Goed, je leest verder. Op eigen risico. Ik geef je nog één waarschuwing. Mocht je na het lezen van deze blog bepaalde beelden niet meer uit je hoofd krijgen, dan moet je niet bij komen aankloppen voor psychische ondersteuning.

Oké, je bent niet afgehaakt. Ik concludeer het volgende: je bent nieuwsgierig van aard dan wel pervers. Of erger; beide.

Voor het verhaal moet ik jullie meenemen in de tijd, nu zo’n drie jaar geleden. Het huidige CSVC3 is nog CSVC4 en we spelen nog in de zesde klasse. Het is op een donderdagavond en zoals zo vaak zitten we aan de bar. Op een gegeven moment krijgen we het over de aanvoerdersband.

Nu is het bij de meeste elftallen zo dat de doelman of een van de betere spelers de aanvoerdersband draagt. Bij ons is dat niet anders, zodat Rene al enige jaren de aanvoerdersband draagt. Meestal is zijn aanvoerdersschap onbetwist , maar eens in de zoveel tijd zijn er de jonge honden binnen het elftal die van mening zijn dat ze ook wel recht hebben op de band.

Het is Udo die het spel op de wagen zet en Rene uitdaagt met de opmerking “Zeg, Rene, ik wil niet veel zeggen, maar wordt het geen tijd dat je die aanvoerdersband gaat overdragen? Jouw prestaties zijn de laatste wedstrijden nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. De laatste keer dat je gescoord hebt, kan ik me niet meer herinneren. Misschien wordt het gewicht van de aanvoerdersband je teveel en moet je even in de luwte plaatsnemen totdat je de druk weer aankan. Ik wil zolang wel aanvoerder zijn.”

Rene: “Udo, Udo, je vergeet een belangrijk ding. Naast voetbalkwaliteiten heb je ook een natuurlijk overwicht nodig. En dat ontbeer jij.”

Udo wrijft over zijn pens en zegt. “Ik heb genoeg overgewicht, hier kijk maar.”

“Geen overgewicht, Einstein, maar overwicht. Overgewicht hebben de meesten aan de bar hier allemaal.”

“Weet je wat het is, Rene, ik denk dat jij die aanvoerdersband wel stoer vindt. Het zal me niets verbazen als jij die aanvoerdersband ook thuis draagt. ik zal je het nog sterker vertellen. Volgens mij draag je de band ook in bed.”

Met deze laatste opmerking heeft Udo plotseling iedereens attentie. Sterker nog, iedereen doet plotseling een duit in het zakje.

“Maar Rene, als je die band in bed draagt, dan draag je hem ook tijdens de sex, toch?

“Maar dan zit die band niet om zijn arm, als je begrijp wat ik bedoel.”

“Kan dat, een aanvoerdersband om je edele delen? Die glijdt er toch af.”

“Dan doe je hem toch dubbel?”

De discussie intrigeert ons allen en neemt bizarre vormen aan.

“Ben je flink bezig, glijdt ie er per ongeluk af. Weg band.”

“Hebben we een nieuwe aanvoerder, Patty.”

“Dat kan, maar dan moet ze ook mee naar iedere wedstrijd. Vraagt de scheidsrechter, wie is de aanvoerder. Wijzen we op Patty.”

“Dat kan niet, een aanvoerdersband moet zichtbaar zijn, staat in de reglementen.”

 

DZOH 3 moet het kampioensfeest nog even uitstellen

Van enkele teamgenoten kreeg ik het verzoek of de blog niet wat spannender kon, want sinds Arno het uit had met zijn Britt waren er beduidend minder smeuige verhalen. Nu heb ik natuurlijk weinig tot geen invloed op het liefdesleven mijn teamgenoten, alhoewel sommigen graag beweren dat mijn blog in het geval van Arno een beslissende rol heeft gespeeld.

Maar ik zal mijn mijn best doen en de komende weken gebruiken om mijn publiek waar voor hun geld te geven.  De vroegere Romeinse keizers begrepen dit principe ook al heel goed: geef het volk brood en spelen en ze eten uit je hand.

Enfin, terug naar het voetbal, want dat is de toch de bestaansreden van deze blog. Afgelopen zaterdag kon DZOH kampioen worden als ze ons zouden verslaan en SVV diezelfde middag een nederlaag zou lijden. Met andere woorden: er stond wat op het spel. Dat bleek ook wel want DZOH was compleet met vrouwen, vriendinnen en andere aanhang naar de Klinkenvlier gekomen om te kijken hoe ze ons klop gingen geven. Hoewel wijzelf onze kampioenschapskansen al eerder hadden verspeeld, wilden we ons niet zonder slag of stoot overgeven.

Het rare is dat DZOH pas begin april als serieuze kampioenskandidaat is komen bovendrijven. Daarvoor waren het SVV en SVBO die de beste papieren hadden, maar ook die ploegen hebben de laatste weken punten gemorst, zodat DZOH de spreekwoordelijke derde hond is die er met het been vandoor gaat.

Van goed voetbal is er zaterdag geen sprake. Het is gewoonweg veel te heet. Met 28 graden is het vooral zaak om niet te hard van stapel te lopen, want voordat je het weet lig je op apengapen. Daar komt Marcel al snel achter. In het begin van de wedstrijd jaagt hij de tegenstander op, maar al snel heeft hij door dat hij daardoor niet het einde van de wedstrijd zou halen.

Rustig aan is het motto voor beide ploegen. Af en toe is er een snelle combinatie, maar het heilige vuur ontbreekt. Bij DZOH speelt waarschijnlijk ook mee dat ze volgende week thuis tegen VEV  het kampioenschap zonder moeite kunnen opeisen.

DZOH wordt in de eerste helft twee keer gevaarlijk door de bal achter onze verdediging neer te leggen, maar de kleine rappe spits van DZOH weet daar gelukkig weinig mee te doen. Ook wij weten niet veel kansen te creëren, zodat we met 0-0 de kleedkamers opzoeken.

Na rust een kleine omzetting aan onze kant. Ik mag het zowaar in de spits proberen. Iets dat minstens vijf jaar is geleden. En ja, dan merk je dat het lichaam in verval is.

Na een snelle uittrap van Bouke ligt plotseling het veld volledig open. Ik hoef alleen nog maar achter de bal aan te sprinten en hem in het doel te schieten. In het begin gaat dat heel goed, ik heb een kleine voorsprong op een verdediger van DZOH, maar het warme weer, de eerdere sprints en de leeftijd zorgen voor een Johnny van de Beukering-moment. Net voor de zestien haalt de verdediger me in en weet hij de bal weg te trappen.

Toch krijgen we enkele kansen, omdat DZOH aandringt en achter ruimte weggeeft. Een vrije trap van Rene ploft in de zestien van DZOH neer tussen twee spelers van DZOH en Marcel die het snelst bij de bal is en de bal in het doel frommelt, 1-0 met nog een kwartier te gaan.

DZOH zet nog aan voor de gelijkmaker, maar Bouke is een rots in de branding. Wij loeren op de counter, Michael krijgt een kans maar schiet tegen de doelman op. Iets later gaat hij bij een soortgelijke situatie voor eigen succes, terwijl Rene zo vrij als een vogeltje staat.

Het is hem vergeven, want afgelopen woensdag is hij vader geworden van een kersverse dochter, genaamd Fleur. Moeder en dochter zijn weer thuis en maken het goed.

Oja, nog een ding. Arno ontbrak. Hij was opnieuw een weekendje weg. Wij hebben even geturfd. Het was zijn derde weekendje weg met een vriendin. Een keer naar Parijs, toen nog met Britt en nu alweer twee keer met Marije. Je zou haast denken dat ie verliefd is.

Na afloop vertelde Richard Renkema dat zijn pa ook aan de lijn had gestaan. “Ik had hem verteld dat het om een kampioenswedstrijd ging. Ik had er alleen niet bij verteld dat niet wij, maar DZOH kampioen kon worden.”