Foto’s van een mooie dag

Zondagmiddag maar eens de foto’s op mijn digitale camera opgeschoond. Dat bleek zowaar enkele interessante foto’s op te leveren van de familiedag. Ik heb het hier dan niet over de familiedag van de familie de Jong, want die doen daar  in principe niet aan. Nee, ik heb het over de familiedag van CSVC, nu alweer enkele weken geleden.

Nou het was weer mooi. Niet alleen het weer, maar ook de baromzet. Deze was zodanig hoog dat menigeen moeite had om thuis te komen. Verschillende bronnen bevestigden onafhankelijk van elkaar dat een flink aantal leden na afloop pardoes de sloot is ingefietst in plaats van het fietspad te blijven volgen. Een soort parodie op Fiets hem er in zal ik maar zeggen.

Onze Udo was helemaal boven zijn theewater. ’s Middags had ie eerst twee dames in een kleedkamer laten schrikken door de deur open te gooien en in zijn Adamskostuum rond te paraderen. Niet dat de dames nu heel erg onder de indruk waren van zijn baltsgedrag, verre van dat, maar dit terzijde. Daarna was hij luidruchtig in de bar aanwezig en bestelde hij vooral heel veel, wat zeg ik, heel heel veel Corona’s.

Onze voorstopper, dan wel rechtsback als Richard Renkema er is, moest een paar dagen later erkennen dat hij zich van de rest van de avond niet zo veel meer wist te herinneren. Maar wij wel, maar dat vertellen we hem nog wel een keer, haha.

Voor mijn blog heb ik vaak een camera bij me om het een en ander te kunnen illustreren met beeld. Een foto zegt nu eenmaal meer dan 1000 woorden en ja, ook op de familiedag was dat het geval. Neemt niet weg dat ik op mijn camera foto’s aantrof die ik zelf niet heb genomen.

Ben ik even naar de wc zijn er natuurlijk altijd grapjassen die met mijn camera aan de haal gaan. Dat heeft tot nu toe weinig verheffende foto’s opgeleverd. De score tot nu toe:zeven foto’s van mannelijke geslachtsdelen, drie blote konten, vier plafonds, twee tegelvloeren, vier telefoons, drie vrouwen met decollete, 237 bierglazen en asbakken en 447 totaal mislukte foto’s.

Zo ook deze keer. Daarom voor jullie een verzameling snapshots. Op de onderste foto herkennen jullie onze coach. Deze wist me zaterdag nog te vertellen dat hij onlangs nog in Rembrand was. Niet zo bijzonder, maar wel als je besluit om je broek naar beneden te trekken en je blote kont aan twee pliesieagenten te laten zien die buiten staan.

Toen een van de agenten vervolgens de eigenaar van die harige witte reet wel eens wilde spreken, trok Boonstra maar weer snel zijn broek omhoog om vervolgens kruipend het rookhok te verlaten en hem ongezien te smeren in de menigte. Zijn vriendin vond het naderhand niet zo’n slimme actie.  Of om Maxima te citeren: “Dat was een beetje dom.”

Advertenties

7 tegen 7 in Wachtum

In Wachtum organiseren ze eind mei altijd een voetbaltoernooi. Op een half veld voetbal je 7 tegen 7.

Een leuk toernooi dat zijn charme vooral ontleent aan de ongedwongen sfeer, de kleinschaligheid en de wat ongebruikelijke setting. Omkleden doe je bijvoorbeeld in het dorpshuis. Er zijn geen kleedkamers, zodat alle teams in een grote ruimte hun voetbalspullen aantrekken. Na afloop is er altijd een barbecue en de winnaar van het toernooi mag de beker, een verfraaide melkbus, in ontvangst nemen.

Ook dit jaar deed een afvaardiging van CSVC weer mee. Een combinatie van het derde, aangevuld met spelers uit het vierde, tweede en eerste. Dennis en Ronnie zouden ook mee doen, maar kwamen zondagochtend niet opdagen, zodat de rest zonder hen om half tien ’s morgens vanaf de markt naar Wachtum vertrok.

Dat moet voor de meesten even doorbijten zijn geweest, want ik kwam die zaterdagnacht daarvoor nog veel van hen in het Geveltje tegen. Mevrouw de Jong en ik waren onlangs namelijk twintig jaar getrouwd.

Dat vierden we met een hapje eten om daarna nog even door te zakken in de kroeg. Zo trof mevrouw de Jong daar Chris aan, een van haar oud-leerlingen. Ze moest even moeite doen om hem te herkennen. “Maar toen je bij mij in de klas zat, was je ook nog maar zo.” Mevrouw de Jong hield hierbij haar hand op heuphoogte.

Dennis was alert en kopte de voorzet doeltreffend in: “Sindsdien is hij ook niet veel groter geworden.” Chris voelde zich weer vier jaar en lachte verlegen naar mevrouw de Jong.

Op die bewuste zondagmiddag besloot ik nog even in Wachtum te gaan kijken, benieuwd of ze er nog wat van hadden gebakken. Ik kwam precies op het goede moment. Onze jongens hadden wonderwel gepresteerd en stonden in de finale tegen Dalen 3. Er waren kansen over en weer, schoten tegen de paal en deklat, maar Dalen scoorde de 1-0. In de laatste minuut maakte CSVC gelijk, waarna het verlengen was. Ook nu waren er kansen, maar zoals altijd lieten we de hoofdprijs weer door onze vingers glippen. Het was Arno die een gemakkelijke bal onder zijn schoen liet doorglippen, waarna een speler van Dalen in de slotminuut eenvoudig kon scoren.

Daarna was het vooral erg gezellig in de feesttent, waarbij de dj met een aanstekelijke combinatie van dance, polka- en piratenmuziek de sfeer nog eens verhoogde. Er was bier, er waren hapjes, de schoenen gingen uit en de voetjes van de vloer. Ik hield het na een uurtje voor gezien, de rest van CSVC niet. Onder aanvoering van ceremoniemeester Donnie  werd het een dolle boel. Terwijl de rest van de voetbalteams er inmiddels fris en fruitig bijzaten, bleef CSVC in hun voetbalplunje feest vieren.

Commentaar van een van de aanwezigen: “Die jongens drinken alleen maar bier, moeten ze niets op de barbecue gooien.”

Ik sprak een paar dagen later Henk en die vertelde dat iedereen, zonder te douchen en met de voetbalkleren nog aan, om 19.00 in de taxi was gedoken die hen weer naar Coevorden had teruggebracht. Daar werd nog even een bezoek gebracht aan een lokaal establissement, waarna Henk om half negen “uitgeteld op de bank lag, maar tevreden kon terugkijken op een welbestede dag.”

Is dit een nou een kroeg of een bejaardensoos? 2

Er is om 19.00 uur afgesproken op de markt. Als Henk en ik arriveren zijn de meesten er al. Voordat we gaan eten, drinken we eerst nog wat bij café Visscher.

Een jaar geleden zaten we hier ook en toen keken we met stijgende verbazing naar Udo die toen aan de overkant van de markt voor zijn leven rende,  omdat hij werd achter nagezeten door een kwaaie André die hem ter hoogte van de eikenbomen bijna pootje haakte. Udo mocht op dat moment van geluk spreken dat hij niet werd geraakt, het scheelde een halve centimeter, want anders had hij een harde smak op de ijzeren roosters gemaakt. En geloof me dat er dan een paar rake klappen waren gevallen.

Vraag me niet meer hoe die ruzie begon, maar nadat Udo twee keer een glas bier over zich heen had gekregen en André vervolgens door Udo in zijn neus werd geknepen, volgde er de inmiddels legendarische sprint tussen de twee kemphanen.

Uiteindelijk werd de ruzie gesust, maar Udo heeft het er nog steeds over. “Die Maes mag dan een betere conditie hebben, maar ik liep hem er toen mooi uit. Met twee vingers in de neus. Ik zei nog over mijn schouder: Hé Maes, ik dacht dat je sneller was. Waar blijf je nou? Kwaad dat ie was! De stoom kwam uit zijn oren.”

Deze avond geen woeste sprintjes. We praten nog wat na over het afgelopen seizoen, over het komende seizoen, blijven we wel of niet bij elkaar, hoeveel A-junioren komen er nu precies over naar de senioren en bij welk elftal worden ze ingedeeld, over de degradatie van het eerste en de transferperikelen bij de voetbalclubs, totdat iedereen honger krijgt en we naar Ni-Hao lopen.

Het is redelijk vol in Ni-Hao. Her en der zitten wat stelletjes en enkele gezinnen. Wij krijgen een lange tafel rechts achterin, vlakbij het wokgedeelte, toegewezen. Ik kom naast Richard te zitten, tegenover ons zitten Robert en Henk. Prima gezelschap.

Soms is het heel belangrijk waar je bij een etentje komt te zitten. Vraag dat maar aan Henk.

Een paar jaar geleden gingen we naar de wok in de Sallandse Passage en Henk had ’s middags nog uitvoerig tegen ons gezegd dat snelheid en taktisch inzicht bepalen of je bij de juiste mensen aan tafel komt te zitten.

Henk wilde liever niet bij de drie ‘apostelen’ (Harco, Henk en Gijs) aan tafel zitten. Op zich prima jongens, maar als ze met zijn drieën aan de praat kwamen, was het geloof en de kerk vaak het gespreksonderwerp. En als er een ding was waar Henk die avond niet over wilde praten, dan waren het wel die onderwerpen. Noem het het lot, noem het karma, maar Henk timede totaal verkeerd, was te laat aan tafel en moest tijdens het etentje knarsentandend een discussie aanhoren waarom Mozes niet het Beloofde Land in mocht em of je leven wel of niet voorbestemd is.

Lees in deel 3 waarom Udo ooit met slechts een strakke Speedo aan in de kroeg belandde, wat Marcel over een hond vertelde en hoe Bouke bijna zijn geslachtsdeel op tafel legde.