Trainen we met 2 of met 3?

Wie hier een uitgebreid verslag had verwacht over hoe kapitein Robert het is vergaan in Mierlo, die moet ik teleurstellen. Ik heb onze spits nog niet gesproken.

Maar daar wil ik het nu ook niet over hebben. Er is wat veel belangrijkers aan de hand. Er dreigt namelijk een schisma in drie en dat heeft alles met de training te maken. Om specifieker te zijn, met de training op de donderdagavond. Hoe zit het ook alweer? Het tweede en het derde trainen allebei op donderdagavond, apart.

Bij het derde is er gemiddeld een opkomst van acht, tien man, aangevuld met een of twee spelers van vier of vijf. Dat gaat dus prima als we tenminste de sleutel van het ballenhok hebben. Je kunt een positiespelletje doen, afwerken op doel en tot slot nog een partijtje. Na een uurtje is het douchen en bier drinken. Bij twee is de opkomst minder, meestal zijn dat er een stuk of vijf, aangevuld met Robert en Ronnie die na hun overstap naar 3 met 2 zijn blijven meetrainen.

Vorig jaar heeft het derde een half jaar meegetraind met het tweede. Dit omdat de opkomst bij het tweede zo gering werd dat er voor Gerard eigenlijk niet fatsoenlijk meer te trainen viel. Door beide teams samen te voegen, ontstond er een heuse winwin-situatie zou je denken. Gerard kreeg genoeg man op de training om echt te kunnen trainen en de spelers van drie kregen een echte trainer voor hun neus.

Toch bleek het niet de gouden combinatie. Op zich waren de trainingen prima, maar Gerard stoorde zich waarschijnlijk toch teveel aan het feit dat hij steeds andere spelers van drie op de training zag verschijnen of dat ze te laat op de training kwamen of zich niet afmeldden. Voor Gerard reden om enkele maanden later op een donderdagavond na de training te vertellen dat het samenwerkingsverband tussen 2 en 3 weer werd opgeheven.

Hij had er geen zin meer in. Robert en Ronnie mochten met twee blijven trainen, maar de overige spelers van drie moesten maar weer apart gaan trainen. Het bleef een beetje onduidelijk waarom precies, maar een goede verstaander begreep dat hij de rest van drie kwalitatief niet goed genoeg vond.

Dit seizoen denkt Gerard daar ietsjes anders over. Want naast Ronnie en Robert trainen nu ook Marcel, Richard (Renkema) en Michael mee met 2. Leuk voor 2, want die hebben nu genoeg man om te trainen. Maar voor ons beduidend minder, want nu hebben wij te weinig man. Afgelopen twee keer ging de training dan ook niet door.

En dat is balen. Bram liet dat donderdagavond merken ook. “Ik ben nou twee keer voor noppes hiernaar toe gereden, dat gebeurt me niet een derde keer. Ik wil het hier zaterdag wel even over hebben. Verandert dit niet, dan ga ik op dinsdag met vier en vijf meetrainen en dan kan ik net zo goed in 5 gaan voetballen.”

Dat is duidelijke taal. Ik vind dat Bram wel gelijk heeft. Het is natuurlijk raar dat we als drie niet kunnen trainen, omdat vijf spelers van ons met twee meetrainen. Het wordt tijd voor duidelijke keuzes. Wie met twee mag meetrainen, doet dat maar op dinsdag. Op donderdag trainen we als het derde.

Advertenties

De wederopstanding van een spits in Mierlo

Is één goede wip voldoende om onze spits weer aan het scoren te brengen? Laten we het hopen, want momenteel schiet Robert nog geen deuk in een pakje boter. De man die vorig seizoen veelvuldig scoorde, staat na vier wedstrijden nog steeds op nul. En dat baart ons toch wel zorgen.

Want als Robert niet scoort, wie schiet ze er dan voor ons in? Natuurlijk we hebben Ronnie nog, maar dat is geen kille afmaker. We hebben Rene, Michael en Leon, maar ook die hebben allemaal niet die ene gave die Robert wel bezit: het neusje voor de goal, ofwel het vermogen om aan de lopende band scoren. Als Robert vorig jaar meedeed, dan wist je dat hij vroeg of laat in de wedstrijd een doelpunt zou maken.

Die vanzelfsprekendheid is plotseling verdwenen. In het begin hadden we het niet door, maar na de wedstrijd tegen De Weide van afgelopen zaterdag drong het eigenlijk pas goed tot ons door. Robert heeft opnieuw niet gescoord. Tuurlijk, hij heeft wat krediet opgebouwd, maar dat is natuurlijk niet oneindig. Een spits wordt nu eenmaal beoordeeld op zijn doelpunten.

Komen die er niet, dan staan de eerste criticasters snel klaar. Zo Henk heeft al aangegeven dat hij zich aanbevolen houdt voor de spitspositie.”Allemaal leuk en aardig oude dibbes, maar als die Kuipers niet gauw gaat scoren, dan is het wieberen en ga ik voorin staan.”

De vraag is natuurlijk waarom de productie van onze doelpuntenmachine plotseling tot stilstand is gekomen. Oke, hij is wat zwaarder uit de zomervakantie gekomen, maar daarmee verdwijnt nog niet direct je torinstinct, toch?

In de auto op weg naar de tennisbaan in Dalen kwam Richard (Renkema) afgelopen woensdag al vrij snel tot de kern van de zaak.

“Het zijn de hormonen de Jong. Dat kan niet anders.”

“Hormonen? Wat hebben die met het scoren van doelpunten te maken”?

“Denk nou even na kerel. Die Robert heeft toch afgelopen zomer een dochter gekregen? Ik wil wedden dat hij sindsdien nog niet van bil is geweest.”

“Shit, dus jij wil zeggen dat..

“Oja, reken maar.”

“Alleen het feit dat ze nog niet”

“Precies, die jongen heeft geen rust in zijn donder. Die denkt alleen maar aan sex man. En zolang dat niet gebeurt, blijft elke bal van zijn voet springen. Kortom, hij moet erop, rampetampen als een dolle.”

Misschien dat onze lieve Heer heeft meegeluisterd, maar afgelopen donderdag aan de bar in de kantine vertelde Robert dat hij dit weekend,samen met vriendin en dochter, afreist naar Mierlo voor een intiem weekendje weg.

 

Dit was een kans voor open doel die Richard en ik ons niet lieten ontgaan. Gevraagd of er nog plannen waren om zijn vriendin eens flink beet te pakken, zei Robert dat hij wilde gaan knallen.

“Dus jij gaat jouw bootje in haar veilige haven afmeren?”

“Ik hark haar voortuintje helemaal aan.”

Kijk, dat waren de woorden waar Richard en ik op zaten te wachten.

Als we aan het eind van dit voetbalseizoen terugkijken, dan zullen we met elkaar vaststellen dat de wederopstanding van onze spits is begonnen in Mierlo.

De aftrap van een nieuw seizoen

Na een mediastilte van meer dan drie maanden ben ik er weer helemaal klaar voor. De accu is opgeladen, het hoofd is leeg, het potlood geslepen. Ik heb een voorraad notitieblokjes ingekocht en deze zomer speciaal een cursus geheugentraining gevolgd, zodat ik alle opmerkingen en verhalen van mijn team- en clubgenoten kan vastleggen dan wel onthouden.

Hadden al mijn teamgenoten hun voorbereiding net zo serieus genomen als ik, dan stond CSVC3 er conditioneel ijzersterk voor, maar dat is helaas niet zo. Overgewicht, dat was wat ik constateerde op de eerste training. Beginnende borstjes en bollende buikjes hadden de overhand die weinig goeds voorspelden voor het conditionele. Dat laatste bleek te kloppen.

Om het nog erger te maken, trapte Haiko al na vijf minuten in een gat in de grond, waarbij zijn enkel dubbelklapte. Conclusie na een bezoek aan de dokter, voorlopig rust houden en drie tot vier weken niet voetballen.

Ik ga jullie niet vermoeien met de drie bekerwedstrijden die inmiddels zijn gespeeld. Het resultaat: een nederlaag en twee overwinningen. Betekent wel dat we doorgaan in de beker.

Zaterdag begint het serieuze werk. Onze eerste competitiewedstrijd moeten we tegen De Weide 5, een ploeg die net als wij vorig seizoen kampioen is geworden in de vijfde klasse. Je bent zo goed als je laatste wedstrijd wordt wel eens gezegd, een 7-1 overwinning op EHS, maar dat lijkt me voor zaterdag geen goede graadmeter.

Een ding durf ik nu al te voorspellen, we worden geen kampioen. En dat heeft niet zozeer met de samenstelling van het team te maken. Die is prima. Wat ons parten gaat spelen, is het feit dat het tweede een te smalle selectie heeft. Op papier hebben ze 14 man en iedereen weet dat dat structureel te weinig is. Trek daar Chris ook nog maar van af, want die zit binnenkort weer volop in de kerstpakketten.

Je krijgt met blessures te maken, spelers hebben soms andere verplichtingen. Het eerste krijgt blessures, waardoor je een kettingreactie krijgt, spelers van 2 moeten opschuiven naar 1, spelers van 3 moeten door naar 2, etc, jullie kennen het principe.

Nu is het niet erg om een keer als speler van 3 met 2 mee te doen, maar dat zullen in principe steeds dezelfde spelers zijn, te weten Robert, Ronnie, Marcel, Michael en Richard (Renkema).

En volgens de Booner moeten we er ook rekening meehouden dat Ronnie en Robert, en wellicht nog enkele spelers, halverwege het seizoen of eerder, naar 2 moeten. En dan krijg je een interessante vraag. Wat gebeurt als die spelers niet willen? Kan de club die spelers verplichten om in 2 te gaan voetballen of bepaalt een speler dat zelf?

Een ding is nu al zeker. Het wordt een rumoerig seizoen, wat ik je brom.