The Secret Footballer

Wie gaat er schuil achter The Secret Footballer? Dat is de vraag die heel voetbalminnend Engeland al enige tijd in de ban houdt. Onlangs is het boek van deze anonieme voetballer verschenen die in de Premier League voetbalt en vanaf januari 2011 onder het pseudoniem The Secret Footballer een column heeft in The Guardian.

In zijn columns en het boek ‘I am the Secret Footballer: Lifting the Lid on the Beautiful Game’ vertelt hij op onthullende wijze wat het leven van een topvoetballer inhoudt. Over managagers, hoe je met sociale media omgaat, de hoge salarissen, scheidsrechters, de druk om te presteren, spelen voor het nationaal elftal, homosexualiteit, racisme en tactiek.

Maar ook onderwerpen als voetbalvrouwen en sex blijven niet onbesproken. Zo schrijft TSF in een van zijn columns dat bij elke club waar hij heeft gevoetbald er altijd wel een speler was die door zijn vrouw of vriendin in bed werd betrapt met een andere vrouw.

“De meesten gingen vervolgens gewoon winkelen. Eenmaal thuis zetten ze een maaltijd op tafel alsof er niets was gebeurd. Ze zien het promiscue gedrag door de vingers zien, omdat ze simpelweg niet zonder dure designkleding kunnen, de twee weken in Dubai of het feit dat ze met kerstmis of op hun verjaardag half Tiffany’s kunnen leegkopen. Deze ongeschreven overeenkomst wordt alleen een probleem als de media er lucht van krijgen.”

TSF gaat ook in op het spelen voor het nationaal elftal. Hij vergelijkt het spelen voor Engeland met “slapen met de koningin. Klaarblijkelijk een eer, maar of je er lol aan beleeft?” Nee, dan de spelers bij de club die geen international zijn, de zogeheten ‘bomb squad’, en thuisblijven en de interlands aangrijpen om met zijn allen naar Marbella of Las Vegas te vliegen en het daar op een zuipen te zetten. Dat leidt tot allerlei uitspattingen zoals een speler die 48 uur van het toneel verdwijnt en tenslotte weer opduikt bij het vliegveld, zeiknat en zonder schoenen.

De vraag die iedereen natuurlijk het meeste bezighoudt, is wie er schuilgaat achter TSF. Er zijn aanwijzingen genoeg. Het gaat onder meer om een blanke speler, getrouwd, twee kinderen en in de nadagen van zijn voetbalcarriêre. Hij promoveerde met een van zijn clubs naar de Premier League, ging op de slotdag van het sluiten van de transfermarkt voor een recordbedrag naar een andere club, speelde op de slotdag van de competitie een degradatiewedstrijd en een van zijn teamgenoten heette Paolo Di Canio.

Er is zelfs een speciale site waar je mee kunt helpen om de identiteit van TSF te ontmaskeren. Allerlei mogelijke aanwijzingen die TSF geeft, worden in kaart gebracht om zo uiteindelijk de naam van de voetballer te onthullen. Er is een checklist, er is een lijst met topkandidaten en je kunt stemmen wie volgens jou TSF is.

Ten slotte. Bestaat TFS echt? Ik heb mijn twijfels. Ik denk dat het een ghostwriter is die zeer goede ingangen heeft bij verschillende voetbalspelers en aan de hand van hun informatie het leven van een profvoetballer beschrijft.

Kamikazepiloten in Borger

Ik sta me net te vergapen aan een oranje BMW M6 Coupe in het BMW-gebouw in München als Richard (Renkema) me vertelt dat ons team met 3-0 heeft gewonnen van Borger 2. “Het schijnt een behoorlijke schoppartij te zijn geweest met allemaal Udotjes en een rode kaart voor Bram”, zegt Richard, die even later met zichtbaar genoegen de fraaie contouren van een blondine bewondert.

Richard en ik zijn samen met enkele oud-CSVC’ers in de Beierse hoofdstad neergestreken om het Oktoberfest mee te maken. Nadat we een dag eerder Bayern met 2-0 van Hoffenheim hebben zien winnen, brengen we vandaag een bezoek aan het BMW-museum, om van daaruit in onze gehuurde Lederhosen naar de Theresienwiese af te reizen. De Wiese blijkt in feite niets meer te zijn dan een grote kermis met twintig grote en kleine biertenten waar je veel bier drinkt, halve eend met rode kool en aardappelmeelbollen eet en naar een blaaskapel luistert.

Terug in Nederland krijg ik het wedstrijdverslag van Borger 2 onder ogen. Ik lees onder meer dat de CSVC-spelers “als kamikaze-piloten de duels aangingen en verbaal intimideerden ze de jeugdige Borgerse ploeg. Niet netjes!”  En “de jonge groenhemden zijn op alle fronten afgetroefd door de kwalitatief zwakkere ouwe rotten uit Coevorden.”

Ik vraag me af wie die kamikazepiloten dan wel geweest zijn. Navraag leert me dat de kamikaze-piloten vooral enkelvoud moet zijn. Ik ben dan ook niet verbaasd als dit Udo blijkt te zijn. Michael: “De Jong, echt waar, als die scheids een vent was geweest, dan had ie Udo wel vier keer van het veld kunnen sturen. Dat was weer niet normaal. ” Volgens Udo viel het reuze mee. “Oude dibbes, je kent me, ik speel altijd de bal als het kan. Ik ben hard maar rechtvaardig.”

Wel was iedereen het erover eens dat de overtreding op Bram in de eerste helft een smerige was. “Donkerrood, die spits sprong er met gestrekt been in”, aldus Henk. “Hij raakt Bram vol op zijn enkel. De noppen stonden in zijn vel. Bram helemaal over de zeik. Dat ie daarna in blinde woede de achtervolging inzet op die spits is natuurlijk wat overdreven.” Het resultaat, Bram eraf met een rode kaart en een dikke enkel.

Ondergesneeuwd in al het fysieke geweld, maar toch nog het vermelden waard is dat onze spits nog steeds maar één mager doelpuntje heeft gescoord. Mierlo heeft zo te zien nog niet het heilzame effect gehad waarop we met zijn allen hadden gehoopt. Volgens de Booner komt het allemaal goed. “Geen paniek. Robert scoort dit seizoen minimaal 30 doelpunten.” Onze spits zelf tenslotte: “De inspanningen van Mierlo hebben klaarblijkelijk wat meer tijd nodig om resultaat op te leveren.” En met dit mysterieuze antwoord moeten we het voorlopig doen.