Vier strafschoppen, een ippon en het geheim van Koekange

Anton Geesink

Gerard Bruins had er in zijn tactische voorbespreking nog zo op gehamerd. “Haiko, we gaan vandaag niet kegelen. Je verdedigt kort op de man, maar je schopt je mannetje niet voortdurend onderuit. Je houdt je man voor je, dat is voldoende.” Het advies van Gerard was waarschijnlijk het ene oor in en het andere oor uitgegaan, want na een half uur trok onze judoka in het strafschopgebied de tegenstander onderuit. Ware het een judowedstrijd geweest, dan had ie een ippon verdiend.

Wie de overtreding had gemaakt en of het überhaupt wel een overtreding was geweest, was na afloop voer voor een flinke discussie. Volgens Haiko en Richard (Winter) was er niets aan de hand geweest. “Ik deed niets”, zei Haiko en ook Richard had niets gedaan. “Haiko hield de tegenstander vast, de tegenstander hield mij vast en ik hield Haiko vast. Die jongen liet zich gewoon vallen.” De scheids zag het anders en floot voor een strafschop die door Vitesse ’63 onberispelijk werd ingeschoten, waardoor de ploeg uit Koekange langzij kwam.

Iets daarvoor had Ronnie nog met een leep schot de keeper van Vitesse verschalkt die te ver voor zijn doel stond. Tot aan het tegendoelpunt werd er door ons redelijk gevoetbald, maar na de 1-1 viel de ploeg als los zand uiteen. De eenheid was weg, waardoor Vitesse alle ruimte kreeg om vijf minuten na de gelijkmaker de 2-1 te scoren.

Gerard reageerde in de rust door Henk en mij in te brengen voor respectievelijk Ronald en Haiko. Niet dat het in de tweede helft veel beter ging, maar er werd geprobeerd om het goede spel van het eerste half uur weer op te pakken. Ook Vitesse had gewisseld en bracht enkele jonge gasten in het veld waarvan eentje nauwelijks viel af te stoppen. Toch wisten we geregeld onder de druk van Vitesse uit te komen en bij een van onze aanvallen werd Arno in het strafschopgebied onderuit gehaald. Het was de kans om op 2-2 te komen, maar Robert schoot veel te slap in.

Ook Vitesse kreeg kansen om de wedstrijd te beslissen, maar die werden door Richard Pieterman knap gepareerd. Pieterman had van de coach immuniteit gekregen, omdat het team van mening was dat Gerard in de voorgaande wedstrijden teveel kritiek op hem had gehad. “Dus deze wedstrijd hou ik mijn mond. Ik zeg niets over de keeper”, verklaarde Bruins voorafgaand aan de wedstrijd. Dat was dan jammer voor Richard want ondanks dat hij  een puike pot keepte, kreeg hij geen pluim van de coach. Die mocht niets zeggen.

Lang hoefden we gelukkig niet over de gemiste schrafschop te treuren, want een paar minuten later werd Arend in het strafschopgebied gevloerd en mocht Robert opnieuw een strafschop nemen. Deze keer hield hij het hoofd koel en met een droge knal werd de 2-2 op het scorebord gezet.

Daarmee was het strafschoppenbal nog niet afgelopen. Bij een aanval van Vitesse pakte Richard in een reflex in de eigen zestien de bal beet,  opnieuw  een strafschop. Dankzij een knappe katachtige redding van Pieterman bleef het 2-2. De laatste tien minuten stonden we onder zware druk en was het een dubbeltje op zijn kant of we hadden alsnog verloren.

Ik moet het hier ook nog even de scheids hebben. Een vrouw dit maal. Nog niet eerder meegemaakt in mijn lange voetbalcarrière. De dame floot een strakke partij. Henk was in ieder geval zeer onder de indruk. Waarom weten we niet precies, maar het kan komen dat de grensrechters zich voor het begin van de wedstrijd bij de referee moesten melden. Wat er zich in de kleedkamer heeft afgespeeld, is onbekend, waarschijnlijk niets, maar dat blijft het geheim van Koekange. Het eerste half uur van de wedstrijd was Henk in ieder geval compleet van de wereld. We begrijpen dat wel hoor Henk. Je hebt soms van die vrouwen die je compleet van je sokken blazen, daar is geen kruid tegen gewassen.

Volgende keer in deze blog: waarom we met 1-0 van Fit Boys verliezen, Geert geen bitch scoort (zijn woorden) en uiteindelijk met de hond in bed belandt.

Advertenties