Alle ballen in het Tjeukemeer 2

Tjeukemeer Zaterdagmorgen verschijnt er een berichtje van Davor Pobric op de groepsapp van ons elftal. “Mannen heel veel succes vandaag, ook namens mijn werkgever die sponsor is van het Nederlandse amateurvoetbal en streeft naar fair play, respect voor elkaar op en naast het veld, plezier en persoonlijke groei.”

Mooie woorden van de ING, maar daar komt die middag in Delfstrahuizen weinig van terecht. Beide teams gaan er eigenlijk direct vanaf de aftrap opnieuw met gestrekt been in. De irritaties die in de eerste wedstrijd al snel de bovenhand kregen, komen ook in de tweede wedstrijd weer bovendrijven als het vet op mijn oma’s groentesoep.

Het is actie en reactie, waarbij onze tegenstander net wat gewiekster opereert, zodat na een eerste geniepige overtreding van Delfstrahuizen direct de botte overtreding van een CSVC’er volgt. Het komt het spel niet ten goede. Over en weer zijn er weinig kansen. Arend en Robert proberen er af en toe langs te komen, maar afgezien van een schot van Robert, zijn we nauwelijks gevaarlijk. Ook Delfstrahuizen kan geen potten breken, zodat het na 45 minuten strijd nog steeds 0-0 is. Omdat het doelsaldo geen rol speelt, hebben we na de 3-2 overwinning aan een gelijkspel voldoende.

In de tweede helft gaan beide elftallen op de oude voet verder. Delfstrahuizen valt aan, wij verdedigen stug en geven nauwelijks wat weg. Erwin is de spreekwoordelijke stofzuiger en ruimt alles op. Samen met Harrie zijn ze aan kant van CSVC de uitblinkers. Na een half uur knallen de hoofden van Arend en de laatste man van Delfstrahuizen keihard tegen elkaar. Beiden kunnen niet verder. Arend wordt naar het ziekenhuis afgevoerd met een forse hoofdwond. De schade blijkt achteraf mee te vallen met slechts vier hechtingen en een mooie witte tulband a la John de Wolf.

Het is niet de dag van Robert. In de eerste helft krijgt hij voor een lichte overtreding een gele kaart, waarna in de tweede helft nogmaals een tweede gele kaart volgt voor weer een licht vergrijp. Het is tien tegen elf en Delfstrahuizen zet opnieuw aan om het winnende doelpunt te scoren. Henk schopt vervolgens aan de linkerkant van het veld een tegenstander meedogenloos doormidden en krijgt terecht een gele kaart. Als hij even later bij een opstootje betrokken raakt en opnieuw geel ziet, is het ook bye bye zwaai zwaai Henk. De geschiedenis van een week geleden herhaalt zich. Het is opnieuw negen tegen elf met nog tien minuten op de klok.

Delfstrahuizen valt met man en macht aan en wij roeien alle ballen weg richting het Tjeukemeer. Met nog drie minuten te gaan, wil Erwin een bal terugkoppen op Pieterman, maar deze heeft inmiddels zijn doel verlaten zonder dat Erwin er erg in heeft, zodat de bal tergend langzaam in eigen doel verdwijnt. Delfstrahuizen heeft het doelpunt waar het zo vurig op zoek naar is, zodat na het eindsignaal van de scheidsrechter strafschoppen de beslissing moeten brengen.

Dat ziet er aanvankelijk heel goed uit en de hoop groeit op een goede afloop. Delfstrahuizen mist de eerste twee, wij scoren de eerste waarna de tweede tegen de paal komt. De Friezen scoren vervolgens de derde en vierde, wij scoren de derde, maar missen de vierde, zodat de laatste penalty de doorslag gaat geven. Delfstrahuizen scoort, zodat Michael moet scoren om ons in de race te houden. Helaas eindigt zijn inzet tegen de paal, zodat we uiteindelijk toch de bietenbrug opgaan.

Terug in Coevorden in de kantine kom ik nog even aan de praat met Gerard Bruins. We komen tot de conclusie dat een gebrek aan zelfbeheersing ons de das heeft omgedaan. Ik zeg gekscherend tegen Gerard dat hij de ploeg dus niet in de hand had. “Ja, zegt Gerard, “Eigenlijk kun je dat wel stellen, ja. En dat moet volgend jaar dus beter.”

 

 

 

 

 

Alle ballen in het Tjeukemeer 1

Ik hoor het Udo nog zeggen in de eerste helft van de thuiswedstrijd tegen Delfstrahuizen 2. “De Jong, ouwe dibbes, ik heb dit seizoen nog geen rode kaart gekregen en dat gaat deze wedstrijd ook niet gebeuren. Mijn spel is zoals altijd hard maar rechtvaardig.” Een kwartier voor tijd kan die uitspraak de prullenbak in als Udo zijn directe tegenstander als boksbal gebruikt en net als Mohammed Ali zijn vuisten laat spreken. De scheids trekt de kaart met de enige goede kleur en het is exit Udo.

Eerder in de tweede helft zijn we Gerard Tent ook al kwijtgeraakt, nadat hij voor de tweede keer een gele kaart heeft gekregen, zodat we tien voor minuten voor tijd, na het wegsturen van Udo, nog maar met negen man op het veld staan. Ja, het is een harde wedstrijd tegen de Friezen, waarbij over en weer flink wordt geschoffeld.

Inzet voor beide ploegen is een eventuele promotie naar de tweede klasse, waarbij de winnaar over twee wedstrijden het vervolgens tegen Tonego of Meppel mag opnemen. Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet er met Delfstrahuizen worden afgerekend en dat is een taaie, fitte tegenstander. Direct na de aftrap nemen de Friezen het heft in handen en domineren ze de wedstrijd. Met name nummer tien en negen, respectievelijk spits en middenvelder, zijn zeer gevaarlijk. Toch komen we op een 1-0 voorsprong als Robert zich langs twee tegenstanders frommelt en een panklare voorzet aflevert die Arend netjes binnenkopt.

Het antwoord van de Friezen volgt snel. Bij een gevaarlijke aanval weet Richard Renkema eerst nog met een goede sliding redding te brengen, maar bij zijn tweede sliding is hij te laat en torpedeert hij de speler in het strafschopgebied. Met de penalty weten de Friezen wel raad. Even later staan we zelfs achter als de verdediging zit te slapen. Maar de achterstand weten we snel weg te poetsen, zodat we met 2-2 de rust ingaan.

De tweede helft kenmerkt zich vooral door harde tackles en tal van opstootjes. De scheidsrechter strooit kwistig met gele kaarten maar krijgt de geest niet meer terug in de fles. Het blijft onvriendelijk. Ook langs de kant. Henk jut vanuit de dug out de boel flink op. “Hé scheids, je meet met twee maten. Heb je soms alleen gele kaarten voor CSVC meegenomen? Dit is ook een gele kaart man.” Gerard Bruins maant hem regelmatig tot rust, maar wie Henk de mond wil snoeren moet van goede huize komen. Chris na afloop: “Gerard kwam aan coachen helemaal niet mee toe. Hij had zijn handen meer dan vol aan Henk.”

Nadat we met negen man zijn overgebleven, is tegenhouden het devies en hopen op een wondertje. Delfstrahuizen valt wel aan, maar is nauwelijks gevaarlijk. We voetballen inmiddels in de 95ste minuut als Richard Renkema Arend ziet diepgaan en op zijn tandvlees een dieptepass geeft. Arend en de laatste man van Delfstrahuizen sprinten om de bal. In een ongevaarlijke situatie tikt de laatste Arend aan in het strafschopgebied die onderuit gaat. De penalty is een prooi voor Robert die de bal in het dak van het doel jenst. Een miraculeuze wedstrijd eindigt met een onverwachte ontknoping. Met een 3-2 overwinning reizen we een week later af naar Friesland.

In de volgende blog: waarom we weinig geleerd hebben van de eerste wedstrijd en alsnog de bietenbrug opgaan tegen Delfstrahuizen.