Alle ballen in het Tjeukemeer 1

Ik hoor het Udo nog zeggen in de eerste helft van de thuiswedstrijd tegen Delfstrahuizen 2. “De Jong, ouwe dibbes, ik heb dit seizoen nog geen rode kaart gekregen en dat gaat deze wedstrijd ook niet gebeuren. Mijn spel is zoals altijd hard maar rechtvaardig.” Een kwartier voor tijd kan die uitspraak de prullenbak in als Udo zijn directe tegenstander als boksbal gebruikt en net als Mohammed Ali zijn vuisten laat spreken. De scheids trekt de kaart met de enige goede kleur en het is exit Udo.

Eerder in de tweede helft zijn we Gerard Tent ook al kwijtgeraakt, nadat hij voor de tweede keer een gele kaart heeft gekregen, zodat we tien voor minuten voor tijd, na het wegsturen van Udo, nog maar met negen man op het veld staan. Ja, het is een harde wedstrijd tegen de Friezen, waarbij over en weer flink wordt geschoffeld.

Inzet voor beide ploegen is een eventuele promotie naar de tweede klasse, waarbij de winnaar over twee wedstrijden het vervolgens tegen Tonego of Meppel mag opnemen. Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet er met Delfstrahuizen worden afgerekend en dat is een taaie, fitte tegenstander. Direct na de aftrap nemen de Friezen het heft in handen en domineren ze de wedstrijd. Met name nummer tien en negen, respectievelijk spits en middenvelder, zijn zeer gevaarlijk. Toch komen we op een 1-0 voorsprong als Robert zich langs twee tegenstanders frommelt en een panklare voorzet aflevert die Arend netjes binnenkopt.

Het antwoord van de Friezen volgt snel. Bij een gevaarlijke aanval weet Richard Renkema eerst nog met een goede sliding redding te brengen, maar bij zijn tweede sliding is hij te laat en torpedeert hij de speler in het strafschopgebied. Met de penalty weten de Friezen wel raad. Even later staan we zelfs achter als de verdediging zit te slapen. Maar de achterstand weten we snel weg te poetsen, zodat we met 2-2 de rust ingaan.

De tweede helft kenmerkt zich vooral door harde tackles en tal van opstootjes. De scheidsrechter strooit kwistig met gele kaarten maar krijgt de geest niet meer terug in de fles. Het blijft onvriendelijk. Ook langs de kant. Henk jut vanuit de dug out de boel flink op. “Hé scheids, je meet met twee maten. Heb je soms alleen gele kaarten voor CSVC meegenomen? Dit is ook een gele kaart man.” Gerard Bruins maant hem regelmatig tot rust, maar wie Henk de mond wil snoeren moet van goede huize komen. Chris na afloop: “Gerard kwam aan coachen helemaal niet mee toe. Hij had zijn handen meer dan vol aan Henk.”

Nadat we met negen man zijn overgebleven, is tegenhouden het devies en hopen op een wondertje. Delfstrahuizen valt wel aan, maar is nauwelijks gevaarlijk. We voetballen inmiddels in de 95ste minuut als Richard Renkema Arend ziet diepgaan en op zijn tandvlees een dieptepass geeft. Arend en de laatste man van Delfstrahuizen sprinten om de bal. In een ongevaarlijke situatie tikt de laatste Arend aan in het strafschopgebied die onderuit gaat. De penalty is een prooi voor Robert die de bal in het dak van het doel jenst. Een miraculeuze wedstrijd eindigt met een onverwachte ontknoping. Met een 3-2 overwinning reizen we een week later af naar Friesland.

In de volgende blog: waarom we weinig geleerd hebben van de eerste wedstrijd en alsnog de bietenbrug opgaan tegen Delfstrahuizen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s