Doos 13 blijft voor altijd gesloten

Ik wilde hier uitgebreid verslag doen van de wedstrijd tegen Emmen 2, maar als je slechts met 2-1 wint van een ploeg die hopeloos onderaan bungelt met nul punten uit vier wedstrijden, dan weet iedereen wel hoe laat het is. En natuurlijk kan ik nog vertellen dat Udo bij een breedtepass een speler van Emmen over het hoofd zag die prompt de 1-0 scoorde, maar dat doet ie inmiddels al een paar wedstrijden op rij. Het is niet voor niets dat Henk in de rust verzuchtte: “Oude dibbes, zal ik je eens wat zeggen, die Udo is ondertussen onze grootste tegenstander. Met hem in de ploeg spelen we met tien man.”

Goed, vergeet Emmen, want veel interessanter was het interview met Leo Beenhakker afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Een paar dagen zag ik Don Leo in De wereld draait Door. Alle media-aandacht is wel begrijpelijk, want Leo heeft een lezenswaardige autobiografie geschreven. Matthijs van Nieuwkerk noemde het dan ook een grote schelmenroman.

Afgelopen mei ging Leo met pensioen. Na vijftig jaar in het vak vond ie het welletjes. Hij was trainer bij onder meer Veendam, Go Ahead Eagles, Feyenoord, Ajax, en Real Madrid, waarmee hij drie jaar achtereen kampioen van Spanje werd, maar niet de cup met de grote oren wist te winnen, omdat PSV in de halve finale van de Europacup 1 hem de voet dwars zette. Daarnaast was hij bondscoach van Oranje, Trinidad & Tonego en Polen. Een imposante carrière die hem naar alle windstreken van onze aardkloot bracht.

De tragiek van Beenhakker is natuurlijk dat hij vooral herinnerd zal worden aan het WK 1990, waar Oranje roemloos werd uitgeschakeld. Twee jaar daarvoor werd hetzelfde elftal nog Europees kampioen. In het interview en tv-programma ging het uiteraard over dat WK, wat niet verwonderlijk is, want na afloop van het fiasco in Italië verklaarde Beenhakker het volgende: “Er is rond die eerste wedstrijden zo ongelooflijk veel gebeurd… Daarvan is misschien 25 procent naar buiten gekomen, van mij zal niemand ooit vernemen wat die andere 75 procent inhield. Laat ik het erop houden dat er sprake was van eigenbelangetjes, van lijntjes van buitenaf, van een compleet circus dat constant op de groep doorwerkte. Daar was heel moeilijk mee om te gaan.”

Die andere 75 procent bewaarde Beenhakker jarenlang in ‘doos’ 13. Een doos die pas open zou gaan in zijn biografie. Volgens Beenhakker bestaat de doos echt, maar in al zijn wijsheid heeft hij besloten dat die doos voor altijd dicht blijft. “Ik heb er heel lang over nagedacht, maar ik heb besloten het mee te nemen in mijn graf. We hebben gefaald, ik heb gefaald, maar ik vind het te goedkoop om naar anderen te gaan wijzen”, vertelt hij in het interview met de VK. In DwdD voegde hij eraan toe dat hij geen mensen wilde beschadigen die zich niet meer konden verdedigen.

Beenhakker zal daarmee vooral op Rinus Michels hebben gedoeld die als lid van het sectiebestuur van de KNVB tijdens het WK in het trainingskamp hinderlijk aanwezig was en met zijn columns in AD voor veel ergernis zorgde en als grote stoorzender Beenhakker in de wielen reed. Beenhakker zei later over Michels: “Ik heb toen een vriend verloren.”

Ik heb nog eens opgezocht wat journalist Matty Verkamman over dat WK heeft geschreven in het naslagwerk Het Nederlands Elftal, de historie van Oranje 1989-1995. Wie dat leest zal beseffen dat het maar goed is dat doos 13 voor altijd gesloten blijft, want waarschijnlijk zit er bitter weinig in.

Toch heb ik een zwak voor Beenhakker, want man, wat kan die gast zuchten.

Advertenties