Van 2 naar 1 is maar een kleine stap

Hollandse velden Hans van der Meer

Ik zit in de late herfst van mijn voetbalcarrière. De geest wil nog wel, maar het lichaam begint langzaam te protesteren. Vandaar ook dat ik het nieuws dat het derde en het tweede samengevoegd werden tot een nieuw tweede met gemengde gevoelens ontving. Het betekende namelijk ook dat we een klasse hoger gingen voetballen. En daar zag ik wel wat tegenop.

Laten we eerlijk zijn, als 49-jarige nog in het tweede voetballen is natuurlijk een beetje raar. Ik voetbal tegen gasten die mijn zoons zouden kunnen zijn. Het zijn jongens van 20-25 jaar die twee keer in de week trainen en fysiek op de top van hun kunnen zijn. Ik zit alleen maar in een glijdende schaal naar beneden. Beter wordt het niet, alleen maar slechter.

Toch heb ik besloten om nog een seizoen op niveau te blijven voetballen. Daarna zak ik af naar het vijfde of hang ik de schoenen aan de wilgen. Want zoals Dennis vanmiddag in de kantine tegen me zei: “Oude dibbes, je weet het. Nu je in 2 zit, is het maar een kleine stap naar 1. Met een beetje geluk word jij de eerste voetballer in de geschiedenis van CSVC die op zijn vijftigste debuteert in 1. Dat kan maar zo.” En dat zijn intrigerende woorden van Dennis the Menace.

Het besluit om te blijven voetballen, houdt ook in dat ik nog één seizoen doorga met Bal op het dak, scheids in de sloot. Wederom een seizoen de sportieve hoogte- en dieptepunten van een groep voetballers die een jaar lang tot elkaar veroordeeld is. Maar ook de roddels, vuige achterklap en uitspattingen die nu eenmaal gebeuren als je een groep mannen bij elkaar zet en het bier en andere zaken rijkelijk vloeien.

Eén ding is nu al zeker. Met de Heino’s aan boord, Chris, Dennis, Udo en alle anderen belooft het voor mij als blogger een zeer interessant seizoen te worden.

In de volgende blog: donkere wolken pakken zich nu al samen boven 2 na twee  nederlagen en slecht voetbal. Houdt de Boner de groep bij elkaar of valt het team in kampen uiteen?

Advertenties

Bij de dood van een grensrechter

scheidsrechterValt er nog wat zinnigs te zeggen na het overlijden van grensrechter Richard Nieuwenhuizen van het Almeerse Buitenboys? Niet veel ben ik bang. De KNVB heeft in ieder geval besloten het gehele amateurvoetbal voor het komende weekend uit het programma te halen. Zonder respect geen voetbal aldus de KNVB. Mooie woorden, maar de maatregel heeft meer impact als de KNVB ook het profvoetbal stillegt. En dan voor bijvoorbeeld twee maanden.

Noem me een cynicus, noem me een pessimist, maar ik verwacht niet dat het besluit van de KNVB veel indruk zal maken op de meeste amateurvoetballers. Een week later wordt er gewoon weer gevoetbald en in het vuur van de strijd wordt er weer geschoffeld en krijgt de scheids te horen dat hij beter moet fluiten, dat hij een thuisfluiter is, dat hij er geen sikkepit van begrijpt en dat hij een paardenlul is. Of soortgelijke verwensingen. En daar waar ik scheids heb staan, kun je ook grensrechter lezen. En er komen ook weer wedstrijden die volledig ontsporen. Voetballers zijn nu eenmaal hardleers.

In de Volkskrant van dinsdag stond een illustratie van het geweld op de velden in het seizoen 2011/2012. Per voetbalregio kon je onder meer zien hoeveel verenigingen uit de competitie waren gezet, hoeveel spelers er geroyeerd werden en hoeveel uitspraken er waren geweest na het begaan van een excessieve overtreding. Voor de regio Noord waarin wij voetballen, lag dat aantal respectievelijk op 0, 2 en 13. Het viel me mee, helemaal als je het vergelijkt met de andere regio’s. In West 1 zijn de cijfers 30, 4 en 102. In West II is het nog erger met 59, 35 en 182.

Is er nu structureel meer geweld op het voetbalveld in vergelijking met vroeger? Ik ervaar het niet zo, maar waarschijnlijk heb ik een te roze bril op. Googel even op molestatie scheidsrechter of voetbalgeweld en je krijgt een waslijst aan uitspattingen.

Volgens amateurscheidsrechter Huub Bellemakers, die vorig jaar een kopstoot kreeg van een speler, is de hele voetbalcultuur verziekt. In een interview vandaag in het AD zegt hij: ‘Iedereen zeurt tegen de grens en de scheids, van de duurbetaalde profvoetballer tot de jeugdspeler tot René van der Gijp, die op televisie elke week wel weer een scheidsrechter als een soort Jan Lul neerzet. Dat moet echt veranderen.”

Het zeuren tegen de scheidsrechter herken ik wel. Mijn team kan er soms ook wat van. Zelfs mijn zoon zeurt en scheldt tegen de scheidsrechter. Een voordeel. Dat is gelukkig alleen maar tijdens een spelletje Fifa 13 op de Xbox.

Een biertje valt verkeerd

Natuurlijk ga je nog even mee naar de buren om er eentje te drinken. Wat kan het schelen. Het is nou toch al laat en dat ene biertje gaat het verschil niet maken. Pluk de dag, morgen ben je misschien wel dood. Werk? Fuck werk, fuck de regering, fuck Rutte in het bijzonder en oja, fuck ook de paus. Je gaat gewoon nog een bier drinken met Udo en Henk en dan zie je morgen wel weer verder. En als je baas morgenvroeg begint te zeuren, dan kan hij zijn gezicht steken op die ene plek waar de zon nooit schijnt.

Poeh, je hebt hem trouwens behoorlijk zitten, die biertjes bleven ook maar komen. Eigenlijk had je om half tien naar huis gewild, maar toen je weg wilde, begonnen ze allemaal te zeuren. Neem er nog een, man, heb je nog wat te doen of zo? En toen zei Udo ook nog dat je nooit te vroeg thuis moet komen. “Als je pech hebt ligt je vriendin in bed met Zambo, dus hier Renkema, aanpakken.” En voor je het wist was het alweer twaalf uur en had je elf bier achter de kiezen.

Van al dat bier kreeg je trouwens wel honger. Maar goed dat ze in de kantine chips hadden. Die zak was trouwens in een mum van een tijd soldaat gemaakt. En dan durven ze ook nog te zeggen dat trainen gezond is. Wat je er in de training aan calorieën afzweet, vreet en zuip je er daarna gewoon weer bij.

Maar gelachen had je wel. Helemaal toen Michael over Udo en die biefstuk vertelde. “Lopen we daar in het restaurant in Den Haag, Udo voorop met een vork in zijn hand en ik erachter met een dienblad vol bier. Komen we voorbij een tafel en ik hoor Udo het nog zeggen: zo dat is een lekker biefstukkie en voordat ik het weet, prikt Udo bij een vent de biefstuk van het bord en neemt hij een hap van die biefstuk. Je had het gezicht van die vent moeten zien. Niet te filmen.”

In de Jarinohal sla je er vervolgens nog vier achterover. De laatste twee zijn eigenlijk niet zo lekker meer, maar je drinkt ze toch maar op. Misschien is je maag ook wel van streek door die bitterballen. Als Udo zegt dat het alweer een uur is, vind je het mooi geweest. Tijd om naar huis te gaan. Het is even zoeken waar je jas is, maar als je eenmaal buiten staat en je alles naar buiten kotst, gaat het alweer heel wat beter. Morgen maar even rustig aan doen en dan komt alles goed.

The Secret Footballer

Wie gaat er schuil achter The Secret Footballer? Dat is de vraag die heel voetbalminnend Engeland al enige tijd in de ban houdt. Onlangs is het boek van deze anonieme voetballer verschenen die in de Premier League voetbalt en vanaf januari 2011 onder het pseudoniem The Secret Footballer een column heeft in The Guardian.

In zijn columns en het boek ‘I am the Secret Footballer: Lifting the Lid on the Beautiful Game’ vertelt hij op onthullende wijze wat het leven van een topvoetballer inhoudt. Over managagers, hoe je met sociale media omgaat, de hoge salarissen, scheidsrechters, de druk om te presteren, spelen voor het nationaal elftal, homosexualiteit, racisme en tactiek.

Maar ook onderwerpen als voetbalvrouwen en sex blijven niet onbesproken. Zo schrijft TSF in een van zijn columns dat bij elke club waar hij heeft gevoetbald er altijd wel een speler was die door zijn vrouw of vriendin in bed werd betrapt met een andere vrouw.

“De meesten gingen vervolgens gewoon winkelen. Eenmaal thuis zetten ze een maaltijd op tafel alsof er niets was gebeurd. Ze zien het promiscue gedrag door de vingers zien, omdat ze simpelweg niet zonder dure designkleding kunnen, de twee weken in Dubai of het feit dat ze met kerstmis of op hun verjaardag half Tiffany’s kunnen leegkopen. Deze ongeschreven overeenkomst wordt alleen een probleem als de media er lucht van krijgen.”

TSF gaat ook in op het spelen voor het nationaal elftal. Hij vergelijkt het spelen voor Engeland met “slapen met de koningin. Klaarblijkelijk een eer, maar of je er lol aan beleeft?” Nee, dan de spelers bij de club die geen international zijn, de zogeheten ‘bomb squad’, en thuisblijven en de interlands aangrijpen om met zijn allen naar Marbella of Las Vegas te vliegen en het daar op een zuipen te zetten. Dat leidt tot allerlei uitspattingen zoals een speler die 48 uur van het toneel verdwijnt en tenslotte weer opduikt bij het vliegveld, zeiknat en zonder schoenen.

De vraag die iedereen natuurlijk het meeste bezighoudt, is wie er schuilgaat achter TSF. Er zijn aanwijzingen genoeg. Het gaat onder meer om een blanke speler, getrouwd, twee kinderen en in de nadagen van zijn voetbalcarriêre. Hij promoveerde met een van zijn clubs naar de Premier League, ging op de slotdag van het sluiten van de transfermarkt voor een recordbedrag naar een andere club, speelde op de slotdag van de competitie een degradatiewedstrijd en een van zijn teamgenoten heette Paolo Di Canio.

Er is zelfs een speciale site waar je mee kunt helpen om de identiteit van TSF te ontmaskeren. Allerlei mogelijke aanwijzingen die TSF geeft, worden in kaart gebracht om zo uiteindelijk de naam van de voetballer te onthullen. Er is een checklist, er is een lijst met topkandidaten en je kunt stemmen wie volgens jou TSF is.

Ten slotte. Bestaat TFS echt? Ik heb mijn twijfels. Ik denk dat het een ghostwriter is die zeer goede ingangen heeft bij verschillende voetbalspelers en aan de hand van hun informatie het leven van een profvoetballer beschrijft.

Kamikazepiloten in Borger

Ik sta me net te vergapen aan een oranje BMW M6 Coupe in het BMW-gebouw in München als Richard (Renkema) me vertelt dat ons team met 3-0 heeft gewonnen van Borger 2. “Het schijnt een behoorlijke schoppartij te zijn geweest met allemaal Udotjes en een rode kaart voor Bram”, zegt Richard, die even later met zichtbaar genoegen de fraaie contouren van een blondine bewondert.

Richard en ik zijn samen met enkele oud-CSVC’ers in de Beierse hoofdstad neergestreken om het Oktoberfest mee te maken. Nadat we een dag eerder Bayern met 2-0 van Hoffenheim hebben zien winnen, brengen we vandaag een bezoek aan het BMW-museum, om van daaruit in onze gehuurde Lederhosen naar de Theresienwiese af te reizen. De Wiese blijkt in feite niets meer te zijn dan een grote kermis met twintig grote en kleine biertenten waar je veel bier drinkt, halve eend met rode kool en aardappelmeelbollen eet en naar een blaaskapel luistert.

Terug in Nederland krijg ik het wedstrijdverslag van Borger 2 onder ogen. Ik lees onder meer dat de CSVC-spelers “als kamikaze-piloten de duels aangingen en verbaal intimideerden ze de jeugdige Borgerse ploeg. Niet netjes!”  En “de jonge groenhemden zijn op alle fronten afgetroefd door de kwalitatief zwakkere ouwe rotten uit Coevorden.”

Ik vraag me af wie die kamikazepiloten dan wel geweest zijn. Navraag leert me dat de kamikaze-piloten vooral enkelvoud moet zijn. Ik ben dan ook niet verbaasd als dit Udo blijkt te zijn. Michael: “De Jong, echt waar, als die scheids een vent was geweest, dan had ie Udo wel vier keer van het veld kunnen sturen. Dat was weer niet normaal. ” Volgens Udo viel het reuze mee. “Oude dibbes, je kent me, ik speel altijd de bal als het kan. Ik ben hard maar rechtvaardig.”

Wel was iedereen het erover eens dat de overtreding op Bram in de eerste helft een smerige was. “Donkerrood, die spits sprong er met gestrekt been in”, aldus Henk. “Hij raakt Bram vol op zijn enkel. De noppen stonden in zijn vel. Bram helemaal over de zeik. Dat ie daarna in blinde woede de achtervolging inzet op die spits is natuurlijk wat overdreven.” Het resultaat, Bram eraf met een rode kaart en een dikke enkel.

Ondergesneeuwd in al het fysieke geweld, maar toch nog het vermelden waard is dat onze spits nog steeds maar één mager doelpuntje heeft gescoord. Mierlo heeft zo te zien nog niet het heilzame effect gehad waarop we met zijn allen hadden gehoopt. Volgens de Booner komt het allemaal goed. “Geen paniek. Robert scoort dit seizoen minimaal 30 doelpunten.” Onze spits zelf tenslotte: “De inspanningen van Mierlo hebben klaarblijkelijk wat meer tijd nodig om resultaat op te leveren.” En met dit mysterieuze antwoord moeten we het voorlopig doen.

Trainen we met 2 of met 3?

Wie hier een uitgebreid verslag had verwacht over hoe kapitein Robert het is vergaan in Mierlo, die moet ik teleurstellen. Ik heb onze spits nog niet gesproken.

Maar daar wil ik het nu ook niet over hebben. Er is wat veel belangrijkers aan de hand. Er dreigt namelijk een schisma in drie en dat heeft alles met de training te maken. Om specifieker te zijn, met de training op de donderdagavond. Hoe zit het ook alweer? Het tweede en het derde trainen allebei op donderdagavond, apart.

Bij het derde is er gemiddeld een opkomst van acht, tien man, aangevuld met een of twee spelers van vier of vijf. Dat gaat dus prima als we tenminste de sleutel van het ballenhok hebben. Je kunt een positiespelletje doen, afwerken op doel en tot slot nog een partijtje. Na een uurtje is het douchen en bier drinken. Bij twee is de opkomst minder, meestal zijn dat er een stuk of vijf, aangevuld met Robert en Ronnie die na hun overstap naar 3 met 2 zijn blijven meetrainen.

Vorig jaar heeft het derde een half jaar meegetraind met het tweede. Dit omdat de opkomst bij het tweede zo gering werd dat er voor Gerard eigenlijk niet fatsoenlijk meer te trainen viel. Door beide teams samen te voegen, ontstond er een heuse winwin-situatie zou je denken. Gerard kreeg genoeg man op de training om echt te kunnen trainen en de spelers van drie kregen een echte trainer voor hun neus.

Toch bleek het niet de gouden combinatie. Op zich waren de trainingen prima, maar Gerard stoorde zich waarschijnlijk toch teveel aan het feit dat hij steeds andere spelers van drie op de training zag verschijnen of dat ze te laat op de training kwamen of zich niet afmeldden. Voor Gerard reden om enkele maanden later op een donderdagavond na de training te vertellen dat het samenwerkingsverband tussen 2 en 3 weer werd opgeheven.

Hij had er geen zin meer in. Robert en Ronnie mochten met twee blijven trainen, maar de overige spelers van drie moesten maar weer apart gaan trainen. Het bleef een beetje onduidelijk waarom precies, maar een goede verstaander begreep dat hij de rest van drie kwalitatief niet goed genoeg vond.

Dit seizoen denkt Gerard daar ietsjes anders over. Want naast Ronnie en Robert trainen nu ook Marcel, Richard (Renkema) en Michael mee met 2. Leuk voor 2, want die hebben nu genoeg man om te trainen. Maar voor ons beduidend minder, want nu hebben wij te weinig man. Afgelopen twee keer ging de training dan ook niet door.

En dat is balen. Bram liet dat donderdagavond merken ook. “Ik ben nou twee keer voor noppes hiernaar toe gereden, dat gebeurt me niet een derde keer. Ik wil het hier zaterdag wel even over hebben. Verandert dit niet, dan ga ik op dinsdag met vier en vijf meetrainen en dan kan ik net zo goed in 5 gaan voetballen.”

Dat is duidelijke taal. Ik vind dat Bram wel gelijk heeft. Het is natuurlijk raar dat we als drie niet kunnen trainen, omdat vijf spelers van ons met twee meetrainen. Het wordt tijd voor duidelijke keuzes. Wie met twee mag meetrainen, doet dat maar op dinsdag. Op donderdag trainen we als het derde.

De wederopstanding van een spits in Mierlo

Is één goede wip voldoende om onze spits weer aan het scoren te brengen? Laten we het hopen, want momenteel schiet Robert nog geen deuk in een pakje boter. De man die vorig seizoen veelvuldig scoorde, staat na vier wedstrijden nog steeds op nul. En dat baart ons toch wel zorgen.

Want als Robert niet scoort, wie schiet ze er dan voor ons in? Natuurlijk we hebben Ronnie nog, maar dat is geen kille afmaker. We hebben Rene, Michael en Leon, maar ook die hebben allemaal niet die ene gave die Robert wel bezit: het neusje voor de goal, ofwel het vermogen om aan de lopende band scoren. Als Robert vorig jaar meedeed, dan wist je dat hij vroeg of laat in de wedstrijd een doelpunt zou maken.

Die vanzelfsprekendheid is plotseling verdwenen. In het begin hadden we het niet door, maar na de wedstrijd tegen De Weide van afgelopen zaterdag drong het eigenlijk pas goed tot ons door. Robert heeft opnieuw niet gescoord. Tuurlijk, hij heeft wat krediet opgebouwd, maar dat is natuurlijk niet oneindig. Een spits wordt nu eenmaal beoordeeld op zijn doelpunten.

Komen die er niet, dan staan de eerste criticasters snel klaar. Zo Henk heeft al aangegeven dat hij zich aanbevolen houdt voor de spitspositie.”Allemaal leuk en aardig oude dibbes, maar als die Kuipers niet gauw gaat scoren, dan is het wieberen en ga ik voorin staan.”

De vraag is natuurlijk waarom de productie van onze doelpuntenmachine plotseling tot stilstand is gekomen. Oke, hij is wat zwaarder uit de zomervakantie gekomen, maar daarmee verdwijnt nog niet direct je torinstinct, toch?

In de auto op weg naar de tennisbaan in Dalen kwam Richard (Renkema) afgelopen woensdag al vrij snel tot de kern van de zaak.

“Het zijn de hormonen de Jong. Dat kan niet anders.”

“Hormonen? Wat hebben die met het scoren van doelpunten te maken”?

“Denk nou even na kerel. Die Robert heeft toch afgelopen zomer een dochter gekregen? Ik wil wedden dat hij sindsdien nog niet van bil is geweest.”

“Shit, dus jij wil zeggen dat..

“Oja, reken maar.”

“Alleen het feit dat ze nog niet”

“Precies, die jongen heeft geen rust in zijn donder. Die denkt alleen maar aan sex man. En zolang dat niet gebeurt, blijft elke bal van zijn voet springen. Kortom, hij moet erop, rampetampen als een dolle.”

Misschien dat onze lieve Heer heeft meegeluisterd, maar afgelopen donderdag aan de bar in de kantine vertelde Robert dat hij dit weekend,samen met vriendin en dochter, afreist naar Mierlo voor een intiem weekendje weg.

 

Dit was een kans voor open doel die Richard en ik ons niet lieten ontgaan. Gevraagd of er nog plannen waren om zijn vriendin eens flink beet te pakken, zei Robert dat hij wilde gaan knallen.

“Dus jij gaat jouw bootje in haar veilige haven afmeren?”

“Ik hark haar voortuintje helemaal aan.”

Kijk, dat waren de woorden waar Richard en ik op zaten te wachten.

Als we aan het eind van dit voetbalseizoen terugkijken, dan zullen we met elkaar vaststellen dat de wederopstanding van onze spits is begonnen in Mierlo.

De aftrap van een nieuw seizoen

Na een mediastilte van meer dan drie maanden ben ik er weer helemaal klaar voor. De accu is opgeladen, het hoofd is leeg, het potlood geslepen. Ik heb een voorraad notitieblokjes ingekocht en deze zomer speciaal een cursus geheugentraining gevolgd, zodat ik alle opmerkingen en verhalen van mijn team- en clubgenoten kan vastleggen dan wel onthouden.

Hadden al mijn teamgenoten hun voorbereiding net zo serieus genomen als ik, dan stond CSVC3 er conditioneel ijzersterk voor, maar dat is helaas niet zo. Overgewicht, dat was wat ik constateerde op de eerste training. Beginnende borstjes en bollende buikjes hadden de overhand die weinig goeds voorspelden voor het conditionele. Dat laatste bleek te kloppen.

Om het nog erger te maken, trapte Haiko al na vijf minuten in een gat in de grond, waarbij zijn enkel dubbelklapte. Conclusie na een bezoek aan de dokter, voorlopig rust houden en drie tot vier weken niet voetballen.

Ik ga jullie niet vermoeien met de drie bekerwedstrijden die inmiddels zijn gespeeld. Het resultaat: een nederlaag en twee overwinningen. Betekent wel dat we doorgaan in de beker.

Zaterdag begint het serieuze werk. Onze eerste competitiewedstrijd moeten we tegen De Weide 5, een ploeg die net als wij vorig seizoen kampioen is geworden in de vijfde klasse. Je bent zo goed als je laatste wedstrijd wordt wel eens gezegd, een 7-1 overwinning op EHS, maar dat lijkt me voor zaterdag geen goede graadmeter.

Een ding durf ik nu al te voorspellen, we worden geen kampioen. En dat heeft niet zozeer met de samenstelling van het team te maken. Die is prima. Wat ons parten gaat spelen, is het feit dat het tweede een te smalle selectie heeft. Op papier hebben ze 14 man en iedereen weet dat dat structureel te weinig is. Trek daar Chris ook nog maar van af, want die zit binnenkort weer volop in de kerstpakketten.

Je krijgt met blessures te maken, spelers hebben soms andere verplichtingen. Het eerste krijgt blessures, waardoor je een kettingreactie krijgt, spelers van 2 moeten opschuiven naar 1, spelers van 3 moeten door naar 2, etc, jullie kennen het principe.

Nu is het niet erg om een keer als speler van 3 met 2 mee te doen, maar dat zullen in principe steeds dezelfde spelers zijn, te weten Robert, Ronnie, Marcel, Michael en Richard (Renkema).

En volgens de Booner moeten we er ook rekening meehouden dat Ronnie en Robert, en wellicht nog enkele spelers, halverwege het seizoen of eerder, naar 2 moeten. En dan krijg je een interessante vraag. Wat gebeurt als die spelers niet willen? Kan de club die spelers verplichten om in 2 te gaan voetballen of bepaalt een speler dat zelf?

Een ding is nu al zeker. Het wordt een rumoerig seizoen, wat ik je brom.

Foto’s kampioenschap CSVC3

P1010133

We zijn kampioen. Vorige week zaterdag werd HZVV met 5-0 verslagen en waren we definitief onbereikbaar voor de concurrentie. En wat er toen allemaal gebeurde, mensen. Een ontlading zoals zelden vertoond.

Ik ga het allemaal beschrijven: hoe Henk zijn kop liet kaalscheren en daarbij ook een halve wenkbrauw verloor, hoe een bezoek aan Ni Hao ontaardde in een foodfight en waarbij Udo de bril van Otsie met een lepel doormidden kliefde, hoe Michael werd platgedrukt door twee borsten, de striptease van de Booner en de wilde paringsdansen van Marcel.

Maar om het geheugen van iedereen op te frissen, hier alvast de foto’s.

Het kampioenschap is binnen handbereik

Nog drie punten moeten we bij elkaar sprokkelen om kampioen te worden. Met nog vier wedstrijden te gaan tegen teams die niet al te hoog geklasseerd staan, moet dat lukken. Zaterdag 5 mei in de thuiswedstrijd tegen HZVV krijgen we de eerste kans om de kampioensschaal te bemachtigen.

Voor Haiko is het nog maar de vraag of hij er op die zaterdag  bij kan zijn. Uitgerekend op die dag is zijn vriendin uitgeteld. Het gevaar bestaat dus dat hij samen met zijn lief de weeën aan het wegpuffen is, dan wel de placenta in de tuin aan het begraven is, terwijl de rest van zijn team aan het feestvieren is. Ik heb hem beloofd dat ik in ieder geval heel veel foto’s van alle feestelijkheden zal maken.

Haiko bekende gisteravond na de 4-1 overwinning op Staphorst dat hij tijdens de verwekking van zijn nageslacht niet een, twee, drie aan een kampioenschap had gedacht. “Ik had op dat moment toch wat anders aan mijn hoofd als je begrijpt wat ik bedoel.” Tuurlijk jongen, begrijpen we. Een kans op een wip laat je niet lopen, want je weet maar nooit wanneer de volgende is.

Hij wilde nog wel een ding van zijn hart. Rene en andere vaders hadden eerder in het seizoen meerdere malen tegen hem gezegd dat sex met een zwangere vrouw het einde is. “Vanaf vijf maanden weet je niet wat je overkomt. Dan vliegen de vonken eraf en willen ze altijd”, aldus Rene. Volgens Haiko was het gewoon een broodje aap. “Ik heb er in ieder geval niets gemerkt. Jullie hebben me bij de poot gehad. Ik voel me genaaid en niet zo’n beetje ook.”

Ook Richard Renkema zal er die dag niet bij zijn. Hij zit rond die tijd ergens in Noord-Holland voor een gezellig weekendje weg met zijn Roelien. “Heb ik weer”, mopperde onze voorstopper. “Kan ik eindelijk weer eens op de platte kar, moet ik zo nodig iets romantisch gaan doen.”

Iemand die er zeker wel bij is, is Bouke. Onze keeper zit een week later namelijk in New York en wil per se een week eerder kampioen worden. Vandaar dat Bouke tegen Staphorst een dijk van een wedstrijd keepte. Hij hield een penalty tegen en was heer en meester in de zestien.

Toch hadden we het eerste kwartier lastig tegen Staphorst. Een aardige ploeg met snelle voorhoedespelers waar Richard en Haiko het moeilijk tegen hadden. Na een 1-0 voorsprong waren het achtereenvolgens Richard Winter en Robert die fouten van hun zwakke keeper afstraften. Na rust maakte Arend de verlossende derde en vierde treffer.

Ik zeg: kom maar op met schaal