Arend heeft een date

Je zou het niet verwachten in deze coronatijden, maar afgelopen zaterdag had Arend zowaar een heuse date.

Hoe ie dat voor elkaar heeft gekregen, wist Chris niet, maar wel dat hij bloednerveus was. ‘Er komt sindsdien geen zinnig woord uit die jongen. Gisteravond niet en vandaag al helemaal niet. Ze woont in Assen. maar schijnt uit Coevorden te komen, meer weet ik er ook niet van. Ronnie brengt hem nu met de auto.”

Onze casanova had als cadeau een fles limoncello gekocht. Daarnaast had hij vier erectiepillen in zijn zak gestoken voor het geval dat. Het leek mij rijkelijk veel, maar Arend is iemand die klaarblijkelijk het zekere voor het onzekere neemt. Zoals mijn moeder zaliger vroeger al zei: Beter ermee verlegen, dan erom verlegen.

Chris besluit Arend nog even op te bellen om hem moed in te spreken. De heren zijn inmiddels Hoogeveen voorbij en zetten koers richting Beilen. Arend is aan zijn tweede blikje bier begonnen.

Chris vraagt of Arend al een openingszin heeft, want een goede openingszin breekt het ijs.

Arend zegt iets door de telefoon.

“Nee, je kunt niet gewoon moi ik ben Arend zeggen.”

Arend zegt nog wat.

“Jij heb een opening, ik heb zin. Nee, die kan zeker niet. Wat zegt die Zondag nou weer?

Ronnie herhaalt wat ie net zei, maar nu luider.

“Je vader is zeker timmerman, want je hebt een mooie voorgevel. Jesus, jongens, kom maar naar huis, dit wordt niks.”

Chris verbreekt lachend de verbinding.

In afwachting van Ronnie kijken we naar de finale van de Copa Libertadores 2019, de Zuid-Amerikaanse tegenhanger van de Champions League. Een wedstrijd tussen Delfin en National, die niet tot nauwelijks weet te boeien.

Even later arriveert Ronnie nadat hij Arend voor de deur in Assen heeft afgezet. Hij weet niet meer te vertellen dat er lamellen voor de ramen hangen en dat er een boeddha-beeld in de tuin staat. Goede informatie Ron, hier kunnen we wat mee.

Een week later spreek ik Arend. Die vertelt dat hij om half twaalf ’s avond weer in Coevorden was. De date was gezellig geweest. Hij had drie six packs op en een halve fles limoncello, waarna de dame hem op de trein naar Zwolle had gezet, inclusief de vier erectiepillen. Er was chemie, maar een tweede afspraak is nog niet gemaakt.

Nog even over de pillen. Arend geeft aan dat de pillen eventueel tegen een schappelijk prijsje zijn over te nemen. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

4a8a995b22f78b7f163a1b31 (475×339)

Tot slot nog even over Joop. Onze nestor plakt er nog een seizoen aan vast, want “zo als het nu gaat, wil ik geen afscheid nemen natuurlijk.”

Hear, hear!!

Update: Hold your horses mannen. Arend mailt zojuist dat een tweede afspraak in de maak is. Verkoop van de pillen is voorlopig ingetrokken.

Een transfer naar Raptim

Iets meer dan een week geleden kom ik op een vrijdagavond op weg naar de supermarkt langs het huis van Chris. Voor degenen die niet weten waar dat is, Chris woont in een van de huizen tegenover het station, herkenbaar aan het immer gesloten grijswitte rolgordijn en de blauw verschoten voordeur.

Chris zit in zijn voortuintje in een witte tuinstoel, genietend van het avondzonnetje als ik aan kom rijden en steekt een hand op ter begroeting. Na vijf weken intelligente lockdown heb ik wel zin in een praatje, zodat ik de auto neerzet op de verlaten NS-parkeerplaats. Als ik kom aanlopen blijkt Chris bezoek te hebben van Arend die met twee flesjes bier uit het huis opduikt. Nadat we elkaar hebben begroet, loopt Arend opnieuw het huis in om een biertje voor mij op te halen.

Chris zegt dat ie blogwaardig nieuws heeft en vertelt dat Arend bij Raptim gaat voetballen. “Hij was Sander Blaauw tegengekomen en die had gevraagd of hij geen zin had om bij hem in het elftal te komen voetballen.’

Desgevraagd naar zijn verrassende overstap vertelt Arend zelf dat hij in Raptim 3 gaat voetballen. “Na lang wikken en wegen heb ik besloten het toch te doen. De Jong, die gasten voetballen eerste klasse. Ik wil nog een keer op een hoog niveau ballen, nu ben ik nog fit. Vind het hartstikke leuk in vier hoor, begrijp me goed, maar het voetbal is niet altijd om over naar huis te schrijven.”

En met deze verrassende mededeling stap ik tien minuten later weer in de auto om daadwerkelijk boodschappen te gaan doen.

Een dag later kom ik ’s middags rond een uur of vijf opnieuw langs het huis van Chris. In de setting is weinig veranderd. Chris en Arend zitten wederom in het voortuintje aan het bier, uit een kleine speaker klinkt zachtjes muziek van Johnny Cash. Ik drink een biertje mee en fiets daarna naar huis.

Gisteravond stuurt Arend een appje.

Lees in de volgende blog waarom Arend, gewapend met een fles Limoncello en vier erectiepillen, op weg is naar Assen. Chris en ik vragen ons ondertussen af of er mogelijkerwijs een verband bestaat tussen Arie en de 5G-branden.

Zelfs Arie heeft 4G

“Ik heb 4G, heeft Ineke voor me geregeld.” Zichtbaar trots laat Arie na afloop van het 7×7-toernooi, nu iets meer dan een half jaar geleden, zijn smartphone zien en begint uit te leggen wat je er allemaal niet mee kunt doen.

Oei, die opmerking hadden we niet zien aankomen, in de verste verte niet. Want het is niet de mededeling op zich die ons verbaast, maar vooral degene die het zegt.

Chris buigt zich naar me toe en zegt zachtjes: ” Lejeune, oude dibbes, dit is een historisch moment en wij zijn erbij. Dit is zo’n moment waarvan mensen later aan je vragen: en waar was jij toen het gebeurde? Momenten zoals de moord op Kennedy, de overwinning van Bobby Fischer op Boris Spasski in ’72, of de val van de Muur in ’89. Momenten die de loop van de geschiedenis hebben veranderd en zo’n moment maken we nu mee.”

ik besef dat Chris gelijk heeft, want hé, we hebben het hier wel over Arie, a.k.a als Borat, a.k.a Badr Arie. Zonder dat ie het zelf weet, is Arie binnen CSVC een cultfiguur en stijlicoon. Arie doet niet aan modegrillen en ademt de sfeer van de jaren zeventig, begin jaren tachtig, toen alle mannen snorren en bakkebaarden hadden en het schaamhaar nog onbekommerd mocht groeien en bloeien.

Arie is wars van opsmuk en dat zie je terug in zijn spel. Geen frivole hoogstandjes, hakballetjes en panna’s, maar strakke passes en eentweetjes. In de meer dan 25 jaar dat ik met hem voetbal was hij de betrouwbare linksback en linkermiddenvelder die zijn mannetje uitschakelde en de bal inleverde bij de nummer 10. Inmiddels zit de sleet er wat op, is de handelingssnelheid iets trager, maar pakt Arie zijn wedstrijden in 4 nog steeds mee.

Arie is ook aanhanger van het principe ‘ if it ain’t broke, don’t fix it’. Zo heeft Arie meer dan dertig jaar een zwarte BMW-3 gehad. Is hij de enige die nog steeds voor een wedstrijd een zwembroek aantrekt. Wast hij na afloop van de wedstrijd zijn bilnaad met een washandje. En wordt hij al meer dan dertig jaar opgehaald door zijn Ineke.

Van zo’n iemand verwacht je niet dat hij overstapt op 4G. Arie is van 2G en een onverwoestbare Nokia waarmee je alleen kunt bellen en smsen. Dus ja die zaterdagmiddag na afloop van het 7×7-toernooi waren we allemaal even van slag, want als zelfs Arie al 4G heeft, wat staat ons dan nog allemaal meer te wachten.

Zaterdag na afloop van de verloren wedstrijd tegen koploper Zwartemeer (3-5) zit ik met een paar teamgenoten nog even na in de kantine. We besluiten dat we voorlopig tegen Arie niets zeggen over 5G. Daar komt ie vanzelf wel een keer achter.

Dennis is op oorlogspad

De eerste wedstrijd na de winterstop staat op het programma. Iedereen heeft er zo te zien zin in , want er is een recordaantal opgestoken duimpjes te zien op de app nadat onze coach heeft gevraagd wie er meegaat naar VVAK uit.

Zaterdag blijkt dat echter vies tegen te vallen, want uiteindelijk rijden we slechts met twaalf man naar Kerkenveld, nadat enkele spelers zich alsnog met blessures hebben afgemeld en Marcel met het vijfde moet meedoen.

“Ik zeg je, dat nieuwe vijfde gaat ons punten kosten”, moppert Dennis vanaf de achterbank. “Wat mij betreft een heel onzalig idee. Wie dit bedacht heeft, is gek en dat zal ik diegene straks na afloop van de wedstrijd ook wel eens even onder de neus wrijven. Uit wiens koker komt dit plannetje? Het bestuur, Nevels? Mafketels. Ze hadden beter vanaf volgend seizoen met een vijfde kunnen beginnen. We hebben nu gewoonweg te weinig man voor drie elftallen. Op papier misschien wel, maar in de praktijk niet.”

Dennis is niet de enige die gemengde gevoelens heeft over het nieuws dat er een vijfde elftal is bijgekomen. Ook andere teamgenoten vragen zich af of een extra elftal geen problemen gaat geven, ook al omdat Richard in een bericht op de app heeft aangegeven dat er “af en toe mensen van ons met het 3e of 5e dienen mee te doen.”

Maar goed, dat is iets van later zorg. Nu eerst maar eens kijken hoe we er voorstaan na 2,5 maand winterstop. Nou niet al te best, want al na vijf minuten staan we met 2-0 achter. VVAK heeft duidelijk beter overwinterd. We voetballen als een krant, zodat het na de eerste helft al 7-1 is. In de tweede helft gaat het ietsje beter, maar na 90 minuten staat een alleszeggende 9-1 op het scorebord.

We hadden het natuurlijk kunnen weten, want de eerste wedstrijd na de winterstop is al jarenlang een dingetje voor ons elftal.

Op de terugweg horen we tot overmaat van ramp dat Marcel zijn schouder uit de kom heeft en voorlopig niet voetbalt. “Ik zei het toch, dat vijfde gaat ons punten kosten”, orakelt Dennis opnieuw vanaf de achterbank. “Schrijf dit maar vast op voor die blog van je, oude dibbes. Er gaan straks koppen rollen in de kantine, en als ik dat zeg, dan gebeurt het ook. Een Jannink waarschuwt maar een keer!”

Een nieuw voetbalseizoen en Henk heb last van jicht

Voor de vaste volger van deze onvolprezen blog, we zijn terug. En dat werd verdikkeme tijd. Vorig voetbalseizoen had een serieus writersblock me in een wurgende houdgreep, waardoor slechts twee blogs het levenslicht zagen. Na zes seizoenen ‘Bal op het dak, scheids in de sloot’ was naar mijn mening alles wel gezegd en geschreven over het derde , maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zodat dit het begin is van een nieuwe serie blogs.

Voor iedereen die de laatste ontwikkelingen heeft gemist, even een update: het oude CSVC3 bestaat niet meer. Of beter gezegd, het team heeft een andere samenstelling gekregen. Wat vorig jaar CSVC 4 was, is nu CSVC 3 en wat CSVC3 was, is nu CSVC 4. Sommige jongens zijn gestopt, zoals Arno, Bouke en Richard (Renkema). Marcel is overgestapt naar CSVC2 en Henk en Haiko zijn op afroep beschikbaar.

Wat dat precies inhoudt, is onduidelijk, maar het komt erop neer, mocht het team te weinig man hebben, dan staan ze paraat, alhoewel Henk heeft aangegeven dat hij voorlopig vooral fit wil worden. “De Jong, ik zal je wat vertellen. Ik heb verdomme de hele zomer jicht gehad. Kerel, dat is toch niet normaal, joh. Ik ga pas voetballen als ik weer pijnvrij een balletje kan trappen. Eerder zie je mij niet terug op de groene mat. Dan kan die Winter me wel mooi op Teamwebs zetten, maar die vlieger gaat op.”

De overgang van CSVC3 naar CSVC4 betekent dat ik dit seizoen met Joop Lubbelinkhof voetbal. Joop tikt dit jaar, deo valente, de 68 aan, zodat mevrouw de Jong al verzuchtte of ik soms ook van plan was om het zolang vol te houden. Mijn moeder zaliger leerde me ooit dat je nooit dingen moet beloven die je niet kan waarmaken, zodat ik wijselijk daar maar geen antwoord op. Je moet tenslotte de kat niet op het spek binden.

 

 

 

 

 

 

Doos 13 blijft voor altijd gesloten

Ik wilde hier uitgebreid verslag doen van de wedstrijd tegen Emmen 2, maar als je slechts met 2-1 wint van een ploeg die hopeloos onderaan bungelt met nul punten uit vier wedstrijden, dan weet iedereen wel hoe laat het is. En natuurlijk kan ik nog vertellen dat Udo bij een breedtepass een speler van Emmen over het hoofd zag die prompt de 1-0 scoorde, maar dat doet ie inmiddels al een paar wedstrijden op rij. Het is niet voor niets dat Henk in de rust verzuchtte: “Oude dibbes, zal ik je eens wat zeggen, die Udo is ondertussen onze grootste tegenstander. Met hem in de ploeg spelen we met tien man.”

Goed, vergeet Emmen, want veel interessanter was het interview met Leo Beenhakker afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Een paar dagen zag ik Don Leo in De wereld draait Door. Alle media-aandacht is wel begrijpelijk, want Leo heeft een lezenswaardige autobiografie geschreven. Matthijs van Nieuwkerk noemde het dan ook een grote schelmenroman.

Afgelopen mei ging Leo met pensioen. Na vijftig jaar in het vak vond ie het welletjes. Hij was trainer bij onder meer Veendam, Go Ahead Eagles, Feyenoord, Ajax, en Real Madrid, waarmee hij drie jaar achtereen kampioen van Spanje werd, maar niet de cup met de grote oren wist te winnen, omdat PSV in de halve finale van de Europacup 1 hem de voet dwars zette. Daarnaast was hij bondscoach van Oranje, Trinidad & Tonego en Polen. Een imposante carrière die hem naar alle windstreken van onze aardkloot bracht.

De tragiek van Beenhakker is natuurlijk dat hij vooral herinnerd zal worden aan het WK 1990, waar Oranje roemloos werd uitgeschakeld. Twee jaar daarvoor werd hetzelfde elftal nog Europees kampioen. In het interview en tv-programma ging het uiteraard over dat WK, wat niet verwonderlijk is, want na afloop van het fiasco in Italië verklaarde Beenhakker het volgende: “Er is rond die eerste wedstrijden zo ongelooflijk veel gebeurd… Daarvan is misschien 25 procent naar buiten gekomen, van mij zal niemand ooit vernemen wat die andere 75 procent inhield. Laat ik het erop houden dat er sprake was van eigenbelangetjes, van lijntjes van buitenaf, van een compleet circus dat constant op de groep doorwerkte. Daar was heel moeilijk mee om te gaan.”

Die andere 75 procent bewaarde Beenhakker jarenlang in ‘doos’ 13. Een doos die pas open zou gaan in zijn biografie. Volgens Beenhakker bestaat de doos echt, maar in al zijn wijsheid heeft hij besloten dat die doos voor altijd dicht blijft. “Ik heb er heel lang over nagedacht, maar ik heb besloten het mee te nemen in mijn graf. We hebben gefaald, ik heb gefaald, maar ik vind het te goedkoop om naar anderen te gaan wijzen”, vertelt hij in het interview met de VK. In DwdD voegde hij eraan toe dat hij geen mensen wilde beschadigen die zich niet meer konden verdedigen.

Beenhakker zal daarmee vooral op Rinus Michels hebben gedoeld die als lid van het sectiebestuur van de KNVB tijdens het WK in het trainingskamp hinderlijk aanwezig was en met zijn columns in AD voor veel ergernis zorgde en als grote stoorzender Beenhakker in de wielen reed. Beenhakker zei later over Michels: “Ik heb toen een vriend verloren.”

Ik heb nog eens opgezocht wat journalist Matty Verkamman over dat WK heeft geschreven in het naslagwerk Het Nederlands Elftal, de historie van Oranje 1989-1995. Wie dat leest zal beseffen dat het maar goed is dat doos 13 voor altijd gesloten blijft, want waarschijnlijk zit er bitter weinig in.

Toch heb ik een zwak voor Beenhakker, want man, wat kan die gast zuchten.

De oude man heeft spierpijn

Anderhalf jaar niet voetballen en dan direct 90 minuten volle bak in de wei tegen de kampioen van vorig jaar is natuurlijk vragen om problemen. Nou die heb ik dan ook kan ik je vertellen. Allemachies, ik heb heb spierpijn in al mijn haarvaten. Het voelt alsof twee potige Engelse rugby’ers van elk 120 kilo bovenop me zijn gedoken.

Van mevrouw de Jong is weinig medelijden te verwachten. Laat staan een verkwikkende massage. Die vindt voetballen, en uberhaupt alle sporten, sowieso een totale verspilling van tijd. Ze stond dan ook niet op de banken toen ik van de zomer aankondigde dat ik weer met voetballen zou beginnen. Of dat wel verstandig was. “Voor je het weet scheur je wat af, je bent ook niet meer de jongste.”

Ja, dat is waar. Maar toen ik opperde dat ik wielrennen ook wel wat vond, was het hoongelach niet van de lucht. “Ja Jezus, dat ga je niet doen hoor. Dat vind ik zo zielig. Van die middelbare  mannen die met een te dikke pens in een te strak wielrennersshirt van de Rabobank amechtig boven zo’n stuur hangen en denken dat ze nog een jonge God zijn. Doe me een lol zeg. Ga dan in hemelsnaam maar weer voetballen.”

En dat is wat ik heb gedaan. Ik heb een nieuw stel voetbalschoenen gekocht. Zwart, zoals het hoort. De voetbaltas ergens onder een flipperkast vandaan gehaald en op de fiets naar het voetbalveld. De rituelen zijn er als vanouds. Een kop koffie van te voren, de lichte wedstrijdspanning, het slappe ouwehoeren met je teamgenoten, wie is er tot laat in de kroeg blijven hangen, hebben we genoeg man. Niet dus, negen man van ons eigen en twee van het vierde. Geen wissels dus. Dat wordt een taaie weet ik dan al.

In de kleedkamer pak ik mijn tas uit. Voetbalschoenen, scheenbeschermers, kousophouders, t-shirt. Niks vergeten. Het geluid van de noppen op de tegels als je door de gang naar het veld loopt. Het inlopen om de spieren warm te maken, intrappen met Bas en Michael, nog even snel pissen in de bosjes. Daar is de scheids. De aanvoerders schudden elkaar de hand, vervolgens de toss, wij mogen aftrappen. De scheids fluit. Een nieuw voetbalseizoen is begonnen.

ps. eindstand CSVC3-HZVV6 2-2 na een 2-0 ruststand.

 

Alle ballen in het Tjeukemeer 2

Tjeukemeer Zaterdagmorgen verschijnt er een berichtje van Davor Pobric op de groepsapp van ons elftal. “Mannen heel veel succes vandaag, ook namens mijn werkgever die sponsor is van het Nederlandse amateurvoetbal en streeft naar fair play, respect voor elkaar op en naast het veld, plezier en persoonlijke groei.”

Mooie woorden van de ING, maar daar komt die middag in Delfstrahuizen weinig van terecht. Beide teams gaan er eigenlijk direct vanaf de aftrap opnieuw met gestrekt been in. De irritaties die in de eerste wedstrijd al snel de bovenhand kregen, komen ook in de tweede wedstrijd weer bovendrijven als het vet op mijn oma’s groentesoep.

Het is actie en reactie, waarbij onze tegenstander net wat gewiekster opereert, zodat na een eerste geniepige overtreding van Delfstrahuizen direct de botte overtreding van een CSVC’er volgt. Het komt het spel niet ten goede. Over en weer zijn er weinig kansen. Arend en Robert proberen er af en toe langs te komen, maar afgezien van een schot van Robert, zijn we nauwelijks gevaarlijk. Ook Delfstrahuizen kan geen potten breken, zodat het na 45 minuten strijd nog steeds 0-0 is. Omdat het doelsaldo geen rol speelt, hebben we na de 3-2 overwinning aan een gelijkspel voldoende.

In de tweede helft gaan beide elftallen op de oude voet verder. Delfstrahuizen valt aan, wij verdedigen stug en geven nauwelijks wat weg. Erwin is de spreekwoordelijke stofzuiger en ruimt alles op. Samen met Harrie zijn ze aan kant van CSVC de uitblinkers. Na een half uur knallen de hoofden van Arend en de laatste man van Delfstrahuizen keihard tegen elkaar. Beiden kunnen niet verder. Arend wordt naar het ziekenhuis afgevoerd met een forse hoofdwond. De schade blijkt achteraf mee te vallen met slechts vier hechtingen en een mooie witte tulband a la John de Wolf.

Het is niet de dag van Robert. In de eerste helft krijgt hij voor een lichte overtreding een gele kaart, waarna in de tweede helft nogmaals een tweede gele kaart volgt voor weer een licht vergrijp. Het is tien tegen elf en Delfstrahuizen zet opnieuw aan om het winnende doelpunt te scoren. Henk schopt vervolgens aan de linkerkant van het veld een tegenstander meedogenloos doormidden en krijgt terecht een gele kaart. Als hij even later bij een opstootje betrokken raakt en opnieuw geel ziet, is het ook bye bye zwaai zwaai Henk. De geschiedenis van een week geleden herhaalt zich. Het is opnieuw negen tegen elf met nog tien minuten op de klok.

Delfstrahuizen valt met man en macht aan en wij roeien alle ballen weg richting het Tjeukemeer. Met nog drie minuten te gaan, wil Erwin een bal terugkoppen op Pieterman, maar deze heeft inmiddels zijn doel verlaten zonder dat Erwin er erg in heeft, zodat de bal tergend langzaam in eigen doel verdwijnt. Delfstrahuizen heeft het doelpunt waar het zo vurig op zoek naar is, zodat na het eindsignaal van de scheidsrechter strafschoppen de beslissing moeten brengen.

Dat ziet er aanvankelijk heel goed uit en de hoop groeit op een goede afloop. Delfstrahuizen mist de eerste twee, wij scoren de eerste waarna de tweede tegen de paal komt. De Friezen scoren vervolgens de derde en vierde, wij scoren de derde, maar missen de vierde, zodat de laatste penalty de doorslag gaat geven. Delfstrahuizen scoort, zodat Michael moet scoren om ons in de race te houden. Helaas eindigt zijn inzet tegen de paal, zodat we uiteindelijk toch de bietenbrug opgaan.

Terug in Coevorden in de kantine kom ik nog even aan de praat met Gerard Bruins. We komen tot de conclusie dat een gebrek aan zelfbeheersing ons de das heeft omgedaan. Ik zeg gekscherend tegen Gerard dat hij de ploeg dus niet in de hand had. “Ja, zegt Gerard, “Eigenlijk kun je dat wel stellen, ja. En dat moet volgend jaar dus beter.”

 

 

 

 

 

Alle ballen in het Tjeukemeer 1

Ik hoor het Udo nog zeggen in de eerste helft van de thuiswedstrijd tegen Delfstrahuizen 2. “De Jong, ouwe dibbes, ik heb dit seizoen nog geen rode kaart gekregen en dat gaat deze wedstrijd ook niet gebeuren. Mijn spel is zoals altijd hard maar rechtvaardig.” Een kwartier voor tijd kan die uitspraak de prullenbak in als Udo zijn directe tegenstander als boksbal gebruikt en net als Mohammed Ali zijn vuisten laat spreken. De scheids trekt de kaart met de enige goede kleur en het is exit Udo.

Eerder in de tweede helft zijn we Gerard Tent ook al kwijtgeraakt, nadat hij voor de tweede keer een gele kaart heeft gekregen, zodat we tien voor minuten voor tijd, na het wegsturen van Udo, nog maar met negen man op het veld staan. Ja, het is een harde wedstrijd tegen de Friezen, waarbij over en weer flink wordt geschoffeld.

Inzet voor beide ploegen is een eventuele promotie naar de tweede klasse, waarbij de winnaar over twee wedstrijden het vervolgens tegen Tonego of Meppel mag opnemen. Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet er met Delfstrahuizen worden afgerekend en dat is een taaie, fitte tegenstander. Direct na de aftrap nemen de Friezen het heft in handen en domineren ze de wedstrijd. Met name nummer tien en negen, respectievelijk spits en middenvelder, zijn zeer gevaarlijk. Toch komen we op een 1-0 voorsprong als Robert zich langs twee tegenstanders frommelt en een panklare voorzet aflevert die Arend netjes binnenkopt.

Het antwoord van de Friezen volgt snel. Bij een gevaarlijke aanval weet Richard Renkema eerst nog met een goede sliding redding te brengen, maar bij zijn tweede sliding is hij te laat en torpedeert hij de speler in het strafschopgebied. Met de penalty weten de Friezen wel raad. Even later staan we zelfs achter als de verdediging zit te slapen. Maar de achterstand weten we snel weg te poetsen, zodat we met 2-2 de rust ingaan.

De tweede helft kenmerkt zich vooral door harde tackles en tal van opstootjes. De scheidsrechter strooit kwistig met gele kaarten maar krijgt de geest niet meer terug in de fles. Het blijft onvriendelijk. Ook langs de kant. Henk jut vanuit de dug out de boel flink op. “Hé scheids, je meet met twee maten. Heb je soms alleen gele kaarten voor CSVC meegenomen? Dit is ook een gele kaart man.” Gerard Bruins maant hem regelmatig tot rust, maar wie Henk de mond wil snoeren moet van goede huize komen. Chris na afloop: “Gerard kwam aan coachen helemaal niet mee toe. Hij had zijn handen meer dan vol aan Henk.”

Nadat we met negen man zijn overgebleven, is tegenhouden het devies en hopen op een wondertje. Delfstrahuizen valt wel aan, maar is nauwelijks gevaarlijk. We voetballen inmiddels in de 95ste minuut als Richard Renkema Arend ziet diepgaan en op zijn tandvlees een dieptepass geeft. Arend en de laatste man van Delfstrahuizen sprinten om de bal. In een ongevaarlijke situatie tikt de laatste Arend aan in het strafschopgebied die onderuit gaat. De penalty is een prooi voor Robert die de bal in het dak van het doel jenst. Een miraculeuze wedstrijd eindigt met een onverwachte ontknoping. Met een 3-2 overwinning reizen we een week later af naar Friesland.

In de volgende blog: waarom we weinig geleerd hebben van de eerste wedstrijd en alsnog de bietenbrug opgaan tegen Delfstrahuizen.

 

Vier strafschoppen, een ippon en het geheim van Koekange

Anton Geesink

Gerard Bruins had er in zijn tactische voorbespreking nog zo op gehamerd. “Haiko, we gaan vandaag niet kegelen. Je verdedigt kort op de man, maar je schopt je mannetje niet voortdurend onderuit. Je houdt je man voor je, dat is voldoende.” Het advies van Gerard was waarschijnlijk het ene oor in en het andere oor uitgegaan, want na een half uur trok onze judoka in het strafschopgebied de tegenstander onderuit. Ware het een judowedstrijd geweest, dan had ie een ippon verdiend.

Wie de overtreding had gemaakt en of het überhaupt wel een overtreding was geweest, was na afloop voer voor een flinke discussie. Volgens Haiko en Richard (Winter) was er niets aan de hand geweest. “Ik deed niets”, zei Haiko en ook Richard had niets gedaan. “Haiko hield de tegenstander vast, de tegenstander hield mij vast en ik hield Haiko vast. Die jongen liet zich gewoon vallen.” De scheids zag het anders en floot voor een strafschop die door Vitesse ’63 onberispelijk werd ingeschoten, waardoor de ploeg uit Koekange langzij kwam.

Iets daarvoor had Ronnie nog met een leep schot de keeper van Vitesse verschalkt die te ver voor zijn doel stond. Tot aan het tegendoelpunt werd er door ons redelijk gevoetbald, maar na de 1-1 viel de ploeg als los zand uiteen. De eenheid was weg, waardoor Vitesse alle ruimte kreeg om vijf minuten na de gelijkmaker de 2-1 te scoren.

Gerard reageerde in de rust door Henk en mij in te brengen voor respectievelijk Ronald en Haiko. Niet dat het in de tweede helft veel beter ging, maar er werd geprobeerd om het goede spel van het eerste half uur weer op te pakken. Ook Vitesse had gewisseld en bracht enkele jonge gasten in het veld waarvan eentje nauwelijks viel af te stoppen. Toch wisten we geregeld onder de druk van Vitesse uit te komen en bij een van onze aanvallen werd Arno in het strafschopgebied onderuit gehaald. Het was de kans om op 2-2 te komen, maar Robert schoot veel te slap in.

Ook Vitesse kreeg kansen om de wedstrijd te beslissen, maar die werden door Richard Pieterman knap gepareerd. Pieterman had van de coach immuniteit gekregen, omdat het team van mening was dat Gerard in de voorgaande wedstrijden teveel kritiek op hem had gehad. “Dus deze wedstrijd hou ik mijn mond. Ik zeg niets over de keeper”, verklaarde Bruins voorafgaand aan de wedstrijd. Dat was dan jammer voor Richard want ondanks dat hij  een puike pot keepte, kreeg hij geen pluim van de coach. Die mocht niets zeggen.

Lang hoefden we gelukkig niet over de gemiste schrafschop te treuren, want een paar minuten later werd Arend in het strafschopgebied gevloerd en mocht Robert opnieuw een strafschop nemen. Deze keer hield hij het hoofd koel en met een droge knal werd de 2-2 op het scorebord gezet.

Daarmee was het strafschoppenbal nog niet afgelopen. Bij een aanval van Vitesse pakte Richard in een reflex in de eigen zestien de bal beet,  opnieuw  een strafschop. Dankzij een knappe katachtige redding van Pieterman bleef het 2-2. De laatste tien minuten stonden we onder zware druk en was het een dubbeltje op zijn kant of we hadden alsnog verloren.

Ik moet het hier ook nog even de scheids hebben. Een vrouw dit maal. Nog niet eerder meegemaakt in mijn lange voetbalcarrière. De dame floot een strakke partij. Henk was in ieder geval zeer onder de indruk. Waarom weten we niet precies, maar het kan komen dat de grensrechters zich voor het begin van de wedstrijd bij de referee moesten melden. Wat er zich in de kleedkamer heeft afgespeeld, is onbekend, waarschijnlijk niets, maar dat blijft het geheim van Koekange. Het eerste half uur van de wedstrijd was Henk in ieder geval compleet van de wereld. We begrijpen dat wel hoor Henk. Je hebt soms van die vrouwen die je compleet van je sokken blazen, daar is geen kruid tegen gewassen.

Volgende keer in deze blog: waarom we met 1-0 van Fit Boys verliezen, Geert geen bitch scoort (zijn woorden) en uiteindelijk met de hond in bed belandt.